ตอนที่ 411 โจวกัง
เมื่อเสี่ยวเฟิงได้ยินดังนั้น ก็พลันมีรอยยิ้มเบ่งบานบนใบหน้า เขาพยักหน้าขอบคุณผู้คุมหงึกหงัก แล้วสาวเท้าหมายจะเดินเข้าไปข้างใน
มุมปากของผู้คุมคนนั้นยกยิ้มเล็กน้อย สายตามองไปทางอื่น แต่เท้ากลับยื่นไปทางเสี่ยวเฟิง
เสี่ยวเฟิงคิดแต่จะเดินเข้าไป จึงไม่ได้สังเกตท่าทางเล็กๆ น้อยๆ ของผู้คุม และไม่คาดคิดเช่นกันว่าผู้คุมจะยื่นขามาขัดขาเขา เท้าที่สาวออกไปจึงเกี่ยวเข้ากับขาที่ยื่นออกมากะทันหันโดยพลัน ทำให้ร่างกายของเด็กหนุ่มเสียสมดุลทันที จะล้มหน้าทิ่มลงกับพื้น
หูเฟิงเป็นคนที่เคยฝึกวรยุทธ์มา หูตาว่องไว ขณะที่เขาเห็นขาของผู้คุมยื่นออกมา มือของเขาก็ยื่นออกไปแล้วเช่นกัน คว้าหมับเข้าที่แขนของเสี่ยวเฟิงได้ทันท่วงที “ระวังๆ ดูทางหน่อย เจ้าล้มไปไม่เป็นไรหรอก แต่จะล้มใส่นายทหารสองคนนี้ไม่ได้”
“ขอรับๆ ข้าไม่ระวังตัวเอง” เสี่ยวเฟิงพยักหน้าพร้อมหน้าซีดเผือด
ชายหนุ่มกวาดสายตามองผู้คุมที่จงใจจะขัดขาด้วยความเย็นชา ความอำมหิตในแววตาราวกับแฝงมีดแหลมคมไว้มากมาย
ผู้คุมคนนั้นไม่เห็นทั้งสองคนอยู่ในสายตาอย่างเห็นได้ชัด เขาไม่เห็นสายตาเฉียบคมของหูเฟิงโดยสิ้นเชิง เพียงทำหน้าตากระหยิ่มยิ้มย่อง วางอำนาจไปทั่ว
เสี่ยวเฟิงเห็นว่าสีหน้าของหูเฟิงดูไม่ค่อยสบอารมณ์ จึงรีบจูงมือเขาเดินไป “พี่หู ข้าไม่เป็นไร พวกเราไปเถอะ”
หูเฟิงแอบจดจำหน้าตาขี้เหร่ของสองคนนั้นไว้ กดกลั้นอารมณ์โกรธนี้ไว้ชั่วคราว ต้องมีสักวันหนึ
