ตอนที่ 409 เสี่ยวเฟิง
หูเฟิงโยนผักกาดขาดที่หั่นเสร็จแล้วลงไปในหม้อ เขาเติมน้ำมันหมูและเกลือด้วย เมื่อสุกแล้วก็เป็นอันเสร็จสิ้น
ขณะนี้ข้าวก็ออกจากหม้อแล้วเช่นกัน จูซื่อหยิบกล่องอาหารออกมา ใส่ข้าวถ้วยหนึ่งและผักกาดขาวถ้วยหนึ่งใส่กล่อง
จูซื่อส่งกล่องอาหารให้เด็กหนุ่ม “เจ้าชื่ออะไร”
เด็กหนุ่มรีบรับกล่องอาหารที่จูซื่อยื่นมาให้ ยิ้มตอบว่า “ข้าชื่อเสี่ยวเฟิง”
จูซื่อเห็นเขารูปร่างผอมแห้ง ก็พลันรู้สึกอดไม่ไหว “เจ้าหิวหรือไม่ ตอนนี้ยังเช้าอยู่ เจ้ากินก่อนแล้วค่อยไปส่งข้าวก็ได้”
เสี่ยวเฟิงมองข้าวสวยร้อนๆ ที่มีควันพวยพุ่งออกมาจากในหม้อขนาดใหญ่ ก่อนจะกลืนน้ำลายอย่างแรง “มะ ไม่เป็นไร ข้าส่งข้าวแล้วค่อยกลับมากินดีกว่า”
เมื่อได้ยินดังนั้น จูซื่อก็ไม่คะยั้นคะยอต่อ เขาพยักหน้ากล่าวว่า “แล้วแต่เจ้า เช่นนั้นเจ้ารีบไปเถอะ รีบไปรีบมานะ”
เด็กหนุ่มนามว่าเสี่ยวเฟิงพยักหน้ารับคำ แล้วหมุนกายถือกล่องอาหารจากไป
จูซื่อเห็นหูเฟิงเหม่อมองเงาหลังของเสี่ยวเฟิงที่เพิ่งออกไป จึงถอนใจกล่าวว่า “เด็กคนนี้น่าสงสารเสียจริง ถูกส่งมาที่ค่ายทหารตั้งแต่อายุเพียงเท่านี้ เขาผอมแห้งเพราะอยู่ที่บ้านไม่เคยได้กินข้าวจนอิ่มท้องเป็นแน่ ความจริงแล้วเขาทนอยู่ต่อไปไม่ได้ ถึงได้มาร่วมกองทัพกระมัง”
หูเฟิงมุ่นคิ้ว จากนั้นก็หันไปมองผักกาดขาวที่เพิ่งต้มจนสุกในหม้อ เขาคล้ายพูดกับจูซื่อ แต่ก็คล้ายพูดกับตัวเองเช่นกัน “บนโลกใบนี้ หากได้อยู่ดีกิน
