ดีอยู่ที่บ้าน ใครเล่าจะอยากมาร่วมกองทัพ ฟันศีรษะลอยเคว้ง เลือดร้อนๆ สาดกระเซ็น พูดให้น่าฟังหน่อยนับเป็นการปกป้องแว่นแคว้น แต่หากจะให้พูดจริงๆ แล้ว ความจริงเป็นการส่งตนเองไปตายหรือไม่ก็ไม่มีใครรู้”
“คนที่มาเข้าร่วมกองทัพส่วนใหญ่มาเพื่อหาข้าวกินให้อิ่มท้อง แทนที่จะหิวตายอยู่ที่บ้านเกิด สู้มาเสี่ยงกันสักตั้งที่นี่ดีกว่า อาจจะรอดชีวิตกลับไปก็ได้ อย่างน้อยก็ยังมีความหวังเล็กๆ”
จูซื่อก็มีสีหน้าเห็นด้วย “จริงด้วย ใครว่าไม่ใช่เช่นนั้นกัน ข้าก็มาเข้าร่วมกองทัพเพราะลูกชาย หากไม่ได้เงินสิบตำลึงเงิน ครอบครัวของข้าจะรอดผ่านฤดูหนาวนี้ไปได้หรือไม่ก็พูดยาก”
เรียวคิ้วของหูเฟิงยิ่งขมวดเข้าหากัน มือที่ปล่อยอยู่ข้างลำตัวกำเป็นหมัด ตรงหน้าอกคล้ายกับมีอะไรบางอย่างอุดตันอยู่ แม้แต่หายใจตอนนี้ก็ยังรู้สึกลำบากนัก
ในอดีต ตอนที่เขายังเป็นฉู่เยี่ยน เขาเป็นถึงจิ้นอ๋องผู้สูงส่ง เขาไม่เคยรู้เลยว่าความลำบากของผู้คนคืออะไร และเขาไม่เคยคิดเลยว่าบนโลกใบนี้มีคนที่ไม่มีแม้กระทั่งข้าวกินมากมายถึงเพียงนี้ ยิ่งไม่เคยคาดคิดว่าในทุกๆ วันมีคนตายไปเพราะความทุกข์ยากเช่นนี้อีกตั้งมากมาย
เขาเคยคิดว่าเหล่าทหารในกองทัพล้วนมาร่วมรบเพราะอยากปกป้องบ้านเมือง เพื่อขับไล่ศัตรูตามความมุ่งมาดของตนเอง เขาร่วมกินร่วมอยู่กับพวกทหารในกองทหารม้าเกราะเหล็ก ก็นับได้ว่ามีความพันธ์ที่แน่นแฟ้น เขาคิดว่าตนเข้าใจทหารที่กล้าหาญเหล่านั้นมากแท้ๆ
จนกระท
