ั่งวันนี้เขาถึงได้เข้าใจ ฉู่เยี่ยนยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา อย่างไรก็เป็นจิ้นอ๋องอยู่วันยันค่ำ เป็นจอมพลสามเหล่าทัพไปตลอดกาล ส่วนพวกเขายืนอยู่เบื้องหน้าตน ล้วนไม่เคยได้อยู่ในระดับเดียวกัน แล้วพวกเขาจะกล้าบอกคำพูดที่อยู่ในใจกับเขาได้อย่างไรกัน
เรื่องพวกนี้ มีแต่ได้ประสบพบเจอด้วยตนเองถึงจะเข้าใจ ว่าอะไรคือความหิวโหย อะไรคือความยากจนและสิ้นหวัง!
สามปีก่อน เขาตกจากยอดเมฆอันเป็นที่อยู่ขององค์ชายผู้สูงส่ง สู่ท่ามกลางดินเลนในเมืองมนุษย์ ดิ้นรนอยู่ในบ่อโคลนร่วมกับผู้คนที่อยู่ในระดับรากฐานที่สุดบนโลกใบนี้ แม้เขาในตอนนี้จะฟื้นคืนความทรงจำกลับมาได้แล้ว แต่กลับไม่อาจกลับเป็นฉู่เยี่ยนในอดีตได้อีกต่อไป
“เจ้าคิดอะไรอยู่หรือ” จูซื่อกระทุ้งแขนของหูเฟิง “อย่าเอาแต่เหม่อสิ มีคนมารับข้าวแล้วนะ”
กองทหารเริ่มยุ่งวุ่นวายขึ้นมาแล้ว อาหารที่กำลังร้อนระอุถูกขนไปด้วยรถเข็นล้อเดียวคันแล้วคันเล่า และหลังจากทหารทั้งหมดแปดกองที่พวกเขาจัดการหุงอาหารให้ได้รับอาหารเรียบร้อยแล้ว พวกเขาถึงจะกินอาหารที่เหลืออยู่ได้
……….
ตอนที่ 410 ส่งอาหาร
เพิ่งจะเว้นว่างได้ไม่เท่าไร เสี่ยวเฟิงที่ไปส่งอาหารก็กลับมา ในมือของเขาถือกล่องอาหารอยู่ด้วย ตาแดงน่าดู พวงแก้มข้างซ้ายก็บวมเป่งอย่างเห็นได้ชัด
หูเฟิงวางงานในมือลง สาวเท้าเข้าไปหา “เจ้าเป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ”
เสี่ยวเฟิงเงยหน้าขึ้นมองหูเฟิง กรอบตาที่แดงระเรื่อพลันมีน้ำตาซึมอ
