งนี้ พวกเขาจะมีชีวิตอยู่ต่อ ความลำบากและทุกข์ที่พวกเราเคยได้รับ สุดท้ายแล้วพวกเราจะคืนกลับไปทีละนิด และชิงทุกอย่างที่เดิมทีเคยเป็นของพวกเรากลับมา”
โจวกังรู้สึกซาบซึ้งอย่างยิ่งยวด จิ้นอ๋องของพวกเขากลับมาแล้ว กลับมาแล้วจริงๆ
ราวกับว่ารู้สึกได้ถึงความฮึกเหิมอันเร่าร้อนของทั้งหูเฟิงและโจวกัง ฟู่เจิงที่นอนอยู่ในอ้อมแขนของชายหนุ่มจึงค่อยๆ ฟื้นขึ้นมาแล้ว
เขาพยายามลืมตาที่พร่ามัว มองใบหน้าที่แม้จะสกปรก แต่กลับซ่อนความงดงามและคมกล้าเอาไว้ไม่มิดนั้น เขาคุ้นเคยกับใบหน้านั้นเป็นอย่างยิ่ง เพราะเขาเคยเห็นใบหน้าอยู่ในฝันมานับไม่ถ้วน
“ทะ ท่านอ๋อง?” ฟู่เจิงมองใบหน้าที่อยู่ตรงหน้าด้วยความตะลึงลาน นี่เป็นเรื่องจริงหรือนี่
หูเฟิงพยักหน้า กล่าวด้วยขอบตาแดงก่ำ “ข้าเอง ข้ามาช้าไป ลำบากพวกท่านแล้ว”
ฟู่เจิงอ้าปาก อยากจะส่งเสียงร้องไห้ แต่กลับไม่อาจส่งเสียงใดๆ ออกมาได้ มีเพียงน้ำตาไหลอาบลงมาอย่างไม่ยอมหยุด
ที่เขามีชีวิตมาจนถึงวันนี้ได้ เป็นเพราะปณิธานที่ไม่ยอมแพ้และไม่เชื่อ เขาไม่เชื่อว่าจิ้นอ๋องจะตาย ไม่เชื่อว่าจิ้นอ๋องจะทอดทิ้งพวกเขา ยิ่งไม่เชื่อว่าบุคคลที่พวกเขาเห็นว่าเก่งกาจไม่มีใครเทียบอย่างจิ้นอ๋องจะพ่ายแพ้
เขาจึงกัดฟันรอดชีวิตมาได้ ทนรับการทรมานจากคนที่ไม่ใช่มนุษย์เหล่านี้ ก็เพื่อให้วันนี้มาถึง ในที่สุดวันที่คอยก็มาถึงเสียที
“ข้ารู้เสมอ ข้ารู้ว่าท่านอ๋องจะต้องกลับมา ความลำบากที่ข้าได้รับเหล่านั้น นับ
