น้า กล่าวถามด้วยใบหน้าเปื้อนยิ้ม “เจ้าอยากตามหาใครหรือ”
“ท่านรู้หรือไม่ว่าไป๋จื่ออยู่ที่ใด” เสี่ยวเฟิงรีบถาม
คนงานที่อยู่ข้างๆ ได้ยินดังนั้น ก็พูดขึ้นมาด้วยความขบขัน “นางก็คือไป๋จื่อนี่แหละ ญาติที่เจ้าพูดถึงคือนางใช่หรือไม่”
เสี่ยวเฟิงชะงักไป ก่อนจะพิจารณาไป๋จื่อครั้งหนึ่งด้วยแววตาทอประกาย นางคือไป๋จื่อหรือ ไป๋จื่อเป็นเด็กสาวหรือนี่ เขานึกว่าเป็นบุรุษคนหนึ่งเสียอีก…
ไป๋จื่อยิ้มจางๆ “ข้าคือไป๋จื่อ เจ้ามาหาข้า? พวกเราเคยรู้จักกันด้วยหรือ”
เด็กชายอ้าปากอยากจะเอ่ยชื่อของหูเฟิง ทว่าก็นึกขึ้นได้ว่าคนงานบังคับรถยังอยู่ข้างๆ จึงยิ้มเจื่อนๆ ว่า “เดินไปคุยไปได้หรือไม่”
ดวงตาของไป๋จื่อกวาดมองย่ามที่เขาสะพายไว้บนหลัง หัวใจพลันกระตุกวูบ นี่ไม่ใช่ย่ามของหูเฟิงหรอกหรือ มันมาอยู่ที่เขาได้อย่างไร
“เจ้าตามข้ามาสิ!” นางหันหน้าไปพูดกับหูจ่างหลินที่กำลังจัดการเก็บฟืนอยู่ในลานบ้านว่า “ท่านลุงหู ท่านรับเงินค่าแตงดินให้ข้าทีนะเจ้าคะ ข้ากับน้องชายผู้นี้มีเรื่องต้องคุยกันสักหน่อย”
……….
ตอนที่ 416 รักษาหายได้
ไป๋จื่อพาเสี่ยวเฟิงเข้าไปในเรือน ตรงไปยังห้องของหูเฟิง
เมื่อปิดประตูห้องแล้ว ไป๋จื่อก็ถามเสี่ยวเฟิงว่า “หูเฟิงให้เจ้ามาใช่หรือไม่”
เสี่ยวเฟิงมีสีหน้าประหลาดใจ “จะ เจ้ารู้ได้อย่างไร”
นางชี้ไปยังย่ามบนตัวเขา “นั่นเป็นของของหูเฟิง ข้าจำได้”
เด็กชายเข้าใจโดยพลัน เขารีบปลดย่ามลง แล้วหยิบกระดาษสาแผ่นหนึ่งจากใ
