มสองคนนั้นอย่างเย็นชา กล่าวเสียงขรึมว่า “แม่ทัพหูให้พวกข้ามาส่งอาหารให้นักโทษที่ค่ายนี้ เขาบอกให้พวกข้าจับตามองนักโทษกินข้าว แต่ในเมื่อพวกเจ้าสองคนหิวแล้ว ก็ย่อมให้พวกเจ้ากินก่อน”
ระหว่างที่พูด เขาส่งกล่องอาหารในมือให้ผู้คุมคนนั้นด้วย
ผู้คุมก็ไม่ใช่คนโง่อะไร อีกฝ่ายเอ่ยถึงแม่ทัพหูแล้ว หากพวกเขายังปล้นอาหารต่อไป แม่ทัพหูต้องสั่งลงโทษเป็นแน่ เช่นนั้นแล้วพวกเขาจะยังพบจุดจบที่ดีได้หรือ
ผู้คุมจึงไม่รับกล่องอาหาร เพียงกล่าวอย่างไม่เป็นมิตรว่า “ในเมื่อมาส่งอาหารให้นักโทษ พวกข้ากินคงจะไม่เหมาะสม พวกเจ้าเข้าไปเถอะ อย่าให้เขารอนานเกินไป!”
