หม่ก็ควรใช้ส่วนของข้า เพราะข้าทำเสียเรื่องเอง ควรจะส่งอาหารของข้าไปสิถึงจะถูก”
หูเฟิงทำหน้าเคร่ง กล่าวคล้ายกับออกคำสั่งว่า “ข้าบอกให้ใช้ส่วนของข้าก็ทำตามนั้น ตอนนี้เจ้าไปกินข้าวเสีย หากไม่กินละก็ ข้าจะไม่ตามเจ้าไปด้วย”
ขอบตาของเสี่ยวเฟิงชุ่มน้ำตาอีกครั้ง แม้เขาจะยังอายุน้อยอยู่ แต่กลับฉลาดเฉลียวทีเดียว พี่ชายตรงหน้าผู้นี้ถึงจะทำสีหน้าดุดันใส่เขา ทว่าก็หวังดีต่อเขายิ่งนัก ดีกว่าคนที่ใบหน้าฉาบรอยยิ้ม แต่ความเป็นจริงใจดำอำมหิตไม่รู้ตั้งกี่เท่า
เสี่ยวเฟิงกินข้าวส่วนของตนเองหมดอย่างรวดเร็ว ภายใต้การจับจ้องของหูเฟิง
จูซื่อเห็นหูเฟิงนำอาหารของตนเองใส่ลงกล่องอาหาร จึงรีบถามว่า “เจ้ากำลังทำอะไรน่ะ จะไปไหน”
หูเฟิงกล่าวเรียบๆ “จะออกไปข้างนอกสักหน่อย อีกเดี๋ยวก็กลับมาแล้ว” ครั้นกล่าวจบก็จูงเสี่ยวเฟิงออกจากกองเสบียงไป
ค่ายบูรพาที่เจ็ดอยู่ห่างจากกองเสบียงไม่ไกล หลังจากเดินทางผ่านหลายค่ายก็มาถึงปลายทางแล้ว
ไม่รู้ว่าผู้คุมสองคนที่อยู่ตรงประตูค่ายกำลังคุยอะไรกันอยู่ หัวร่อต่อกระซิกอีกต่างหาก
คนหนึ่งในนั้นเห็นเสี่ยวเฟิงมาอีกครั้ง ข้างกายยังมีชายหนุ่มรูปร่างองอาจมาด้วย จึงชี้นิ้วไปที่เสี่ยวเฟิงในทันที “เจ้าหนุ่ม มาส่งข้าวให้พี่ชายอีกแล้วหรือ”
เสี่ยวเฟิงรู้สึกกลัวเกรงอยู่บ้างอย่างเห็นได้ชัด ร่างกายสั่นเทิ้มเบาๆ ก่อนจะขยับไปพิงหูเฟิงโดยที่ไม่รู้ตัว
หูเฟิงถือกล่องอาหารอยู่ ขณะเดียวกันก็กวาดสายตามองผู้คุ
