ามยังไม่ได้ปะทุอย่างเต็มที่ ย่อมไม่มีทางมีเชลยศึก แล้วจะส่งข้าวไปให้ใครกัน หูหมิงจงสั่งการด้วยตนเองอีกต่างหาก ต้องไม่ใช่คนธรรมดาทั่วไปแน่นอน
และเหตุใดเด็กหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ ถึงอยากไปส่งข้าวที่ค่ายบูรพาที่เจ็ดมากถึงเพียงนั้น
หูเฟิงกล่าวกับจูซื่อว่า “พวกเราต้องเร่งทำอาหาร เขาคุ้นเคยเส้นทาง เช่นนั้นก็ให้เขาไปเถอะ”
เมื่อหูเฟิงเอ่ยปากเช่นนี้ จูซื่อจึงไม่มีความเห็นอื่น แม้จะบอกว่าจูซื่อเป็นผู้จัดการงานในกองเสบียงอาหารชั่วคราว แต่เขาก็รับฟังความเห็นของหูเฟิงทีเดียว เพราะสำหรับเขาแล้ว หูเฟิงต่างหากที่เป็นพี่ใหญ่
เด็กหนุ่มรีบกล่าวขอบคุณจูซื่อและหูเฟิง บนใบหน้าที่เต็มไปด้วยคราบสกปรก ปรากฏแววตื่นเต้นและดีใจอยู่หลายส่วนทีเดียว
