นนำทางเจ้าเอง”
จูซื่อก็รับคำทันทีเมื่อได้ยินดังนั้น หลังจากส่งนายพลหูผู้นั้นออกไปแล้ว เขาก็รีบปาดเม็ดเหงื่อบนหน้าผากทิ้ง แล้วผ่อนลมหายใจยาวๆ ออกมา
จูซื่อบ่นอุบ “เป็นใครกันถึงต้องส่งข้าวให้ด้วย ไม่ใช่ว่าคนจากแต่ละค่ายต้องมารับอาหารด้วยตนเองหรอกหรือ”
ทันใดนั้น เด็กหนุ่มรูปร่างผอมบางคนหนึ่งก็แบกฟื้นเข้ามา เขาได้ยินเสียงบ่นของจูซื่อ จึงรีบถามว่า “ค่ายบูรพาที่เจ็ดหรือ”
“ใช่แล้ว ค่ายบูรพาที่เจ็ด เจ้ารู้จักหรือ” จูซื่อพยักหน้ากล่าว
เด็กหนุ่มอาสา “ข้าไปส่งเอง ข้ารู้จักทาง”
จูซื่อพิจารณาอีกฝ่ายตั้งแต่หัวจรดเท้า เด็กคนนี้ดูท่าทางอย่างมากก็อายุเพียงสิบสองสิบสามปี ทั้งเตี้ยทั้งผอม ในค่ายทหารมีเด็กที่ตัวเล็กเช่นนี้ได้อย่างไร ไม่เห็นเคยได้ยินมาก่อนเลย!
“เจ้าไปไหวใช่หรือไม่” จูซื่อถาม
เด็กหนุ่มรีบพยักหน้า “ข้าไหว ข้าทำได้ ก่อนหน้านี้ข้าเคยไปส่งมาแล้ว และข้าอยู่ที่นี่มาปีกว่าแล้ว เดิมทีอยากไปร่วมรบด้วย แต่นายพลกู้เห็นว่าข้าอายุยังน้อย จึงให้ข้าทำงานอยู่ที่นี่ต่อไป พี่ชาย ข้าทำได้จริงๆ”
หูเฟิงหันไปมองเด็กหนุ่มคนนั้น เขาอายุพอๆ กับไป๋จื่อ ผิวเหลือง ใบหน้าซูบตอบ เหมือนกับท่อนไม้ไผ่เตี้ยๆ ที่ต้องลมแล้วจะโค่นล้มอย่างไรอย่างนั้น
ในดวงตาของเด็กหนุ่มเต็มไปด้วยความคาดหวัง เขามองอ้อนวอนจูซื่อ ด้วยหวังว่าจะได้รับภาระงานในครั้งนี้
หูเฟิงรู้จักค่ายบูรพาที่เจ็ด ที่นั่นเป็นกระโจมสำหรับคุมขังนักโทษ ทว่าตอนนี้สงคร
