ภูมิใจ
“คราวนี้เจ้าเดาผิดแล้ว วันนี้ข้าไม่ได้ทุกข์ใจเรื่องนั้น” เมิ่งหนานโบกมือ
“ไม่ใช่เรื่องนี้หรือ แล้วเป็นเรื่องอะไรกัน” จินเสี่ยวอันมองคุณชายของตนอย่างไม่เข้าใจ ตั้งแต่คุณชายกลับมาที่เมืองหลวง เขาก็คิดคำนวณอยู่เพียงเรื่องเดียว นั่นก็คือหาวิธีการหลอกแม่นางไป๋มาที่นี่ อ้อไม่ใช่ ไม่ใช่การหลอกล่อ เป็นการรับมาต่างหาก
“เจ้าเห็นตอนที่เซียวอ๋องมาถึงหรือไม่” เมิ่งหนานถาม
จินเสี่ยวอันส่ายหน้า “ไม่เห็นขอรับ ตอนนั้นข้าไม่อยู่ เลยไม่เห็นเขา”
เมิ่งหนานเหลียวซ้ายแลขวา เมื่อแน่ใจแล้วว่ารอบๆ ไม่มีคนอื่น ถึงจะพูดเสียงเบาว่า “หน้าตาของเซียวอ๋องคล้ายคลึงกับหูเฟิงอยู่หลายส่วน เจ้าว่านี่เป็นเรื่องบังเอิญหรือไม่”
องครักษ์จินส่ายหน้าโดยไม่คิด “นั่นต้องเป็นเรื่องบังเอิญแน่นอน บนโลกนี้มีคนหน้าตาคล้ายกันอยู่ถมไป ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแล้วจะเป็นอะไรไปได้เล่าขอรับ”
เมิ่งหนานกลอกตาขาว กล่าวอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “เจ้าใช้สมองคิดให้ดีหน่อย อย่าเอาแต่พูดไปเรื่อย”
“ขอรับ!” จินเสี่ยวอันใช้สมองของตนคิดคำนวณอย่างเต็มกำลัง เบนความสนใจมาจากน่องไก่ เมื่อได้คิดดูให้ดีเช่นนี้แล้ว เขาถึงรู้สึกว่าแปลกจริงๆ ยิ่งคิดก็ยิ่งแปลก
……….
ตอนที่ 406 ค่ำคืนที่ยากจะนอนหลับ
“คุณชาย ท่านสงสัยว่าหูเฟิงมีความเกี่ยวข้องกับจิ้นอ๋องที่หายตัวไปเมื่อสามปีที่แล้วหรือ” อย่างไรเสียจินเสี่ยวอันก็เป็นคนสนิทของเมิ่งหนาน เรื่องที่เมิ่งหนานรู้ เขาล้วนรู้ท
