น่น แขกเหรื่อมากันพร้อมแล้ว แต่เจ้าภาพกลับยังมาไม่ถึง
ทุกคนต่างก็ทักทายกันอย่างมีมารยาท พร้อมด้วยรอยยิ้มประดับไว้บนใบหน้า ทว่าภายใต้หน้ากากนั้นกลับมีเจตนาต่างๆ มากมาย
“เซียวอ๋องมาแล้ว!” เสียงประกาศดังเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง ทุกคนจึงรีบยืนขึ้นต้อนรับ
เมิ่งหนานขยับตัวตามฝูงชน ตามหลังของท่านพ่อไป ก่อนจะหยุดยืนอยู่ที่หน้าประตู
สกุลเมิ่งมีอิทธิพลมากในเมืองหลวง ตระกูลที่พอจะเทียบเคียงกับสกุลเมิ่งได้มีน้อยยิ่งกว่าน้อย คนที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดจึงต้องเป็นสกุลเมิ่งแน่นอนอยู่แล้ว
เงาร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาในห้องจัดเลี้ยง เมิ่งหนานยังไม่ทันมองเห็นใบหน้าของเซียวอ๋องชัดเจน ก็ได้ยินเหล่าผู้คนโค้งตัวกล่าวสรรเสริญ จึงทำได้เพียงทำตาม
“ไม่ต้องมากพิธี ไปนั่งเถอะ!”
เสียงของเซียวอ๋องดังกังวานมาก ทว่าก็เจือความเฉยชาอยู่สายหนึ่ง
เมิ่งหนานเงยหน้าขึ้นมองไปยังเงาหลังสูงใหญ่และแข็งแรง ของเซียวอ๋องที่เดินนำอยู่ข้างหน้า
เซียวอ๋องหยุดฝีเท้าที่หน้าเก้าอี้ประธาน ก่อนจะหมุนกายนั่งลง ในที่สุดเมิ่งหนานก็ได้เห็นใบหน้าของเขาเสียที ใบหน้านั้นทั้งหล่อเหลาและเยาว์วัย ทว่าเขาเองก็ประหลาดใจเพราะใบหน้านี้ด้วยเช่นกัน
เซียวอ๋องที่อยู่เบื้องหน้าคนนี้หน้าตาคล้ายคลึงกับหูเฟิงอย่างคาดไม่ถึง แม้มองเพียงเรียวคิ้ว ดวงตา จมูก และริมฝีปากแล้วจะไม่ค่อยเหมือนกันเท่าไร แต่หากมองดูใกล้ๆ ดูแล้ว มองอย่างไรก็เหมือนอย่างนั้น
เป็นไปได้อย่างไร บนโลกนี
