่ง เป็นที่พักอาศัยของมารดาของเมิ่งหนาน
นอกจากสวี่ซื่อ นายหญิงของสกุลเมิ่งแล้ว ขณะนี้ในเรือนฝูโซ่วยังมีฮูหยินที่แต่งตัวงดงามอีกคนหนึ่งนั่งอยู่ด้วย ทั้งสองคนกำลังดื่มชาและสนทนากลั้วเสียงหัวเราะกันอยู่เชียว
“ฮูหยิน คุณชายมาถึงแล้วเจ้าค่ะ” สาวใช้ที่คอยท่าอยู่หน้าประตูเห็นชายเข้ามาในลานบ้าน ก็รีบแจ้งให้เจ้านายทราบในทันที
สวี่ซื่อพยักหน้าเบาๆ นางชำเลืองมองฮูหยินเจิ้งที่นั่งอยู่ข้างๆ “บุตรชายของข้าคนนี้จากเมืองหลวงไปนานนัก เพิ่งกลับมาได้ไม่กี่วัน จึงยังปรับตัวไม่ค่อยได้เท่าไร เดิมทีควรจะเป็นเขาที่ไปหาท่านมากกว่า”
ฮูหยินเจิ้งวางจอกชาในมือลง นางยิ้มจางๆ กล่าวว่า “ระหว่างพวกเราสองพี่น้อง ยังต้องพูดจาด้วยมารยาทเช่นนี้อยู่อีกหรือ ใครไปหาใครสำคัญตรงไหนกัน ขอเพียงเรื่องมงคลของเด็กๆ สำเร็จลุล่วงไปได้ ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็ไม่สำคัญหรอก”
รอยยิ้มของสวี่ซื่อยิ่งเบ่งนาน “ท่านพูดถูก พวกเราเป็นพ่อเป็นแม่ ทำทุกอย่างก็เพื่อลูกทั้งนั้นแหละ”
ระหว่างที่พวกนางพูดคุยกัน เมิ่งหนานก็เข้ามาในโถงรับรองแล้ว เขาเห็นในโถงยังมีแขกคนอื่นอยู่ด้วย จึงรีบรักษามารยาท “ท่านป้าสะใภ้เจิ้ง!”
ฮูหยินเจิ้งพิจารณาเมิ่งหนาน บัดนี้นางกดเก็บรอยยิ้มในแววตาไม่อยู่แล้ว “ไม่ได้พบกันหลายปี เมิ่งเอ๋อร์หล่อเหลากว่าในอดีตหลายเท่าตัวเลยนะ!”
สวี่ซื่อพลันหัวเราะออกมาด้วยความสุขใจ “ท่านพี่ล้อเล่นแล้ว เขาไม่ได้เปลี่ยนไปจากเมื่อก่อนเลยต่างหาก!”
ฝ่ายฮ
