ตอนที่ 397 ขนมไหว้พระจันทร์
ไป๋เจินจูส่ายหน้า “เป็นไปไม่ได้ ผู้ชายอย่างหูเฟิงจะชอบเด็กกะโปโลอย่างไป๋จื่อได้อย่างไร นางไม่คู่ควรกับเขา”
จางซื่อไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรในทันที ถึงอย่างไรเสียเจินจูก็เป็นบุตรสาวของตน ในสายตาของนาง เจินจูย่อมดีที่สุด ขณะเดียวกันนางก็เข้าใจเช่นกัน ว่าเจินจูอาจจะไม่ได้ดีที่สุดในสายตาของคนอื่น
เจ้ารองเป็นบุรุษ พูดจาตรงไปตรงมา ไม่ได้คิดมากมายเหมือนสตรี เขากล่าวกับไป๋เจินจูว่า “เจินจูเอ๋ย เจ้าก็ไม่ใช่เด็กๆ แล้ว ทั้งยังรู้เรื่องในบ้านของพวกเราดี หูเฟิงผู้นี้กับพวกเราสกุลไป๋เป็นศัตรูกัน ถึงแม้ไม่มีไป๋จื่อ ก็เป็นไปไม่ได้ที่เขาจะดองกับพวกเราสกุลไป๋ เจ้าเข้าใจหรือไม่”
ไป๋เจินจูส่ายหน้าอีก สีหน้าของนางเต็มไปด้วยความรู้สึกมากมาย “ไม่ ข้าไม่เข้าใจ พวกท่านก็คือพวกท่าน ข้าก็คือข้า ข้ากับเขาไม่ได้ผูกใจเจ็บเป็นศัตรูกัน เรื่องของข้ากับเขาจะเป็นไปไม่ได้เพราะพวกท่านได้อย่างไร”
เจ้ารองอยากจะโน้มน้าวต่อ แต่ไป๋เจินจูกลับไม่อยากฟังอีก นางถลันออกจากห้องไปพร้อมดวงตาแดงก่ำแล้ว
สองสามีภรรยาเงียบงันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จางซื่อจะเอ่ยขึ้นว่า “ปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไปไม่ได้ ฤดูใบไม้ผลิปีหน้าข้าจะเป็นแม่สื่อให้นาง และต้องเป็นช่วงก่อนที่หูเฟิงจะกลับมาด้วย ไม่เช่นนั้นก็อย่าหวังว่าจะจัดการอะไรได้เลย”
เจ้ารองพยักหน้า “ถูกต้อง เจินจูอายุไม่น้อยแล้ว ขืนชักช้าต่อไปก็ยิ่งไม่ดีต่อนาง หากมีใครได้ยิ
