นเรื่องนี้เข้าก็ยิ่งไม่เป็นการดีแน่”
…
สกุลหู
ก่อนหน้านี้ไป๋จื่อซื้อของว่างและขนมไหว้พระจันทร์จากร้านสรรพรสมาให้หัวหน้าหมู่บ้านสองชิ้น
หัวหน้าหมู่บ้านเอาแต่ปฏิเสธว่า “เจ้าให้ข้าชิ้นเดียวก็พอแล้ว สองชิ้นมากไป ข้ารับไว้ไม่ได้หรอก”
“ชิ้นหนึ่งให้พวกท่านสองคนกิน ส่วนอีกชิ้นหนึ่งให้ท่านอาหวังกับท่านน้าสะใภ้กิน ท่านอย่าปฏิเสธอีกเลยนะเจ้าคะ” ไป๋จื่อกล่าว
หัวหน้าหมู่บ้านถือขนมสองชิ้น พลางถอนใจยาวๆ เสียงหนึ่ง เขารู้เจตนาของจื่อยาโถวดี เด็กสาวอยากใช้สิ่งของเหล่านี้ปิดปากของหลี่ซื่อ นางจะได้ไม่เอาแต่หาเรื่องจะไล่ครอบครัวของอาอู่ไปเช่นนี้
จะโทษก็ต้องโทษที่เขาแก่แล้ว ใช้การไม่ได้ จัดการลูกสะใภ้คนนี้ไม่ได้
ไป๋จื่อเห็นเขารับไปในที่สุด คราวนี้ถึงได้พูดว่า “ท่านลุงหัวหน้าหมู่บ้าน ข้ามีเรื่องอยากปรึกษาท่านเจ้าค่ะ”
“เรื่องอะไรหรือ เจ้ารีบพูดมาเร็ว” หัวหน้าหมู่บ้านรีบถาม
“อีกสองสามวันบ้านใหม่ของข้าก็จะสร้างเสร็จแล้ว ถึงตอนนั้นเก็บกวาดสักหน่อยก็เข้าไปอยู่ได้ ข้าอยากรับพวกพี่อู่ไปอยู่ด้วยกันเจ้าค่ะ” เด็กสาวพูด
เมื่อหัวหน้าหมู่บ้านได้ยินดังนั้น เขาก็ไม่แปลกใจเลยสักนิด เพราะหลายวันมานี้หลี่ซื่อมาหาเรื่องพวกเขาที่บ้านอยู่บ่อยครั้ง คนในหมู่บ้านล้วนรู้ดี เพื่อปิดปากของหลี่ซื่อผู้นี้ เขาต้องมอบเงินค่าเช่าห้องจากอาอู่ให้นาง แต่นางกลับยังไม่พอใจ ยังคงหาเรื่องอาอู่และครอบครัวไม่รู้จักจบสิ้น เพียงเพราะอยากจะได้เงิ
