นมากกว่านี้
เขาถอนใจเสียงหนึ่ง “เขาย้ายไปก็คงดีเหมือนกัน จะได้ไม่ต้องทนรับอารมณ์ของลูกสะใภ้ข้า เอาอย่างนี้ คราวหน้าข้าจะนำเงินค่าเช่าห้องก่อนหน้านี้มาคืนให้เจ้านะ”
ไป๋จื่อรีบโบกมือ “ไม่ต้องเจ้าค่ะ ไม่ต้องคืนค่าเช่าห้องหรอก เดิมทีพวกข้าเป็นคนพูดเองว่าจะเช่าอยู่หนึ่งปี ตอนนี้พวกข้าตัดสินใจไม่อยู่เอง ไม่เกี่ยวกับท่าน เช่นนั้นก็ไม่ต้องคืนเงินค่าเช้าห้องนะเจ้าคะ”
หัวหน้าหมู่บ้านทำหน้าบึ้ง “ทำเช่นนั้นได้อย่างไร ข้าไม่ใช่คนชอบเอาเปรียบผู้อื่นพรรค์นั้น คนก็ไม่อยู่แล้ว ไหนเลยจะรับเงินของพวกเจ้าได้ ไม่สมเหตุสมผลเอาเสียเลย”
เด็กสาวกลอกตาครั้งหนึ่ง ก่อนจะยื่นคำขาดว่า “คนไม่อยู่จริงเจ้าค่ะ แต่สิ่งของก็ยังอยู่ที่บ้านของพวกท่าน บ้านของข้าเล็กนัก วางของได้ไม่มากมายเท่าไร ถือเสียว่าข้าเช่าห้องของท่านไว้เก็บของแล้วกันนะเจ้าคะ”
อาอู่มีข้าวของมากมายเท่าไรไยเขาจะไม่รู้ ต่อให้ห้องเล็กมากกว่านี้ก็ย่อมวางสิ่งของเหล่านั้นได้อย่างแน่นอน “จื่อยาโถว ข้ารู้เจตนาดีของเจ้า แต่ให้ตายอย่างไรข้าก็รับเงินนี้ไว้ไม่ได้”
ไป๋จื่อยิ้มกล่าว “ข้าไม่ได้มีเจตนาดีอะไรหรอกเจ้าค่ะ ข้าต้องการเช่าห้องของท่านไว้วางของจริงๆ ไม่ใช่แค่ข้าวของของพี่อู่ ยังมีของของข้ากับท่านแม่ด้วย พวกข้าไม่ได้จะคืนห้องให้ท่านเจ้าค่ะ”
……….
ตอนที่ 398 ท่านลุงหูเป็นอย่างไรบ้าง
หลังจากโน้มน้าวซ้ำๆ อีกรอบหนึ่ง ในที่สุดหัวหน้าหมู่บ้านก็ยอมแพ้ไป๋จื่อ เขาถอนใ
