อันดีกับเจิ้งหรูเสวี่ย เป็นนางต่างหากที่เกาะติดข้า ข้าเห็นแก่หน้าของสกุลเจิ้ง จึงไม่ได้พูดอะไรออกมา อีกอย่าง ก่อนหน้านี้พวกท่านก็ไม่เคยพูดเรื่องนี้กับข้ามาก่อน ข้าย่อมไม่มีโอกาสที่จะแสดงความคิดเห็น และข้าคงจะยอมรับโดยดุษณีไม่ได้หรอกขอรับ”
สวี่ซื่อร้อนใจอยู่บ้าง “หนานเอ๋อร์ เจ้าพูดเช่นนั้นไม่ได้นะ แม้จะไม่เคยพูดเรื่องนี้ต่อหน้า แต่ทุกคนต่างก็รู้เรื่องนี้ ตอนนี้เจ้ามาบอกว่าไม่เห็นด้วย ไม่เท่ากับเป็นการทำให้ฝ่ายหญิงเสียเรื่องหรอกหรือ”
เมิ่งหนานโบกมือ “ท่านแม่ ข้าไม่ขอรับผิดข้อหาทำให้ฝ่ายหญิงเสียเรื่องขอรับ เพราะข้าไม่เคยพูดหรือทำเรื่องเกินเลยกับนางเลย ย่อมไม่มีหน้าที่ต้องไปรับผิดชอบนาง ที่สำคัญที่สุดก็คือข้าไม่ได้ชอบพอนางเช่นนั้น การแต่งงานเป็นเรื่องใหญ่ หากข้าแต่งกับสตรีที่ข้าไม่ได้รัก นั่นนับว่าเป็นความทรมานอย่างหนึ่งของข้า กับนางเองก็คงไม่แตกต่างกัน ข้าจึงหวังว่าท่านแม่จะพิจารณาเรื่องนี้อีกครั้งขอรับ!”
เขาเป็นคุณชายของสกุลเมิ่ง เมื่อก่อนเขาคิดว่าตนเองไม่มีสิทธิ์ตัดสินใจเรื่องการแต่งงานของตนเองได้ และเขาเองก็ไม่เคยโต้เถียงเช่นกัน เพราะเขาไม่เคยแยแสเรื่องนี้มาก่อนเลย
เรื่องแต่งภรรยาและมีบุตร สำหรับเขาแล้วเป็นการเติมเต็มหน้าที่หนึ่งของคุณชายสกุลเมิ่งในสายตาของคนอื่น
เท่านั้นเอง…
ทว่าวันนี้ เขาต้องการใช้ชีวิตที่เหลือร่วมกับคนที่ตนเองรัก
เมิ่งหนานพูดจบก็หมุนกายจากไป ทิ้งให้สวี่ซื่อตะลึง
