ตอนที่ 395 นกที่ตื่นเช้าย่อมมีหนอนกิน
“บ้านของเราเหลือเงินอยู่เพียงสามตำลึงเงิน ข้าลองคิดค่าใช้จ่ายตามที่หมอลู่เคยรักษาให้เจ้าแล้ว สามตำลึงเงินนี้ไม่พอแน่ ถึงแม้ครั้งนี้หมอลู่จะใจกว้าง เก็บค่ารักษาเพียงสามตำลึง แต่พวกเราก็จะถังแตก อย่าว่าแต่ไม่มีเงินจ่ายค่าเรียนของเสี่ยวเฟิงในปีหน้าเลย แค่ฤดูหนาวปีนี้ก็ไม่รู้จะผ่านไปได้อย่างไรแล้ว”
หญิงชรายิ่งพูดก็ยิ่งรู้สึกโมโห เสียงดังขึ้นหลายเท่า “เจ้าใหญ่ เจ้าว่าแม่ควรจะทำอย่างไรดี”
บุตรชายคนนี้ที่อยู่เบื้องหน้า เดิมทีเขานับเป็นคนที่ไร้ประโยชน์ ก่อนหน้านี้นางไม่เคยรู้สึกเลยสักนิด จนกระทั่งวันนี้นางถึงจะตาสว่าง
เหตุผลที่สกุลไป๋ในอดีตมีชีวิตที่สุขสบาย นั่นเป็นเพราะมีจ้าวหลานอยู่ ตั้งแต่จ้าวหลานและไป๋จื่อจากไป บ้านหลังนี้ก็ไม่เคยมีชีวิตที่ดีเลยสักวัน
เพิ่งแยกบ้านไปได้วันเดียวเขาก็แขนหัก เสบียงอาหารที่จะใช้ในฤดูหนาวก็เปียกน้ำ เงินที่เหลือยังจำต้องนำออกมาใช้รักษาเขาอีก ส่วนเขากลับไม่มีความคิดจะรู้สึกผิดเลยสักนิด มีแต่ทำหน้าตาไม่รู้สึกรู้สาอะไร ทั้งยังแสดงท่าทีร้ายกาจเช่นนั้นต่อหน้านางอีก
แต่ไหนเลยเจ้าใหญ่จะสนใจเรื่องในอดีต ตอนนี้เขาเพียงอยากรักษาแขนทั้งสองข้างนี้ให้หาย เพราะเขาไม่อยากกลายเป็นคนพิการ เรื่องในอนาคตก็ค่อยว่ากันในอนาคต คนเราขอเพียงมีชีวิตอยู่ต่อไป จะยังกลัวไม่มีหนทางให้เอาชีวิตรอดอีกหรือ
“ควรจะทำอย่างไรดี? แน่นอนว่าท่านต้องตามหมอมาให้ข้
