” เถ้าแก่เฉินรู้สึกสนใจขึ้นมาในทันที หากทำอาหารเป็นยาให้ดีได้ เขาอาจจะมีโอกาสหวนคืนสู่เมืองหลวง แม้กระทั่งใช้มันสลัดหลุดจากร้านสาขา และตั้งร้านของตัวเองได้
ไป๋จื่อพยักหน้าพลางยิ้มกริ่ม “รู้จักผิวเผินเท่านั้นเจ้าค่ะ เมื่อก่อนเคยทำอยู่สองสามครั้ง นับว่าพอใช้ได้”
เถ้าแก่เฉินรู้ว่าไป๋จื่อเป็นคนซื่อสัตย์ เอาจริงเอาจัง หากไม่ใช่เรื่องที่มีความมั่นใจ นางไม่มีทางพูดออกมาอย่างแน่นอน และเขายังรู้ว่าอีกว่าไป๋จื่อเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ แม้แต่เมิ่งหนานเอ็นข้อมือขาดก็ยังรักษาให้หายได้
นางบอกนางรู้จักอาหารเป็นยา ก็นับว่าไม่มีความแปลกประหลาดใดสักนิด
เขาเก็บซ่อนความดีใจบนใบหน้าเอาไว้ แล้วรีบถามว่า “ความจริงแล้วอาหารเป็นยาไม่ได้ทำยาก ส่วนที่ยากอยู่ตรงที่จะควบคุมรสชาติของอาหารเป็นยานี้ได้อย่างไร ข้าขอไม่ปิดบังเจ้านะ ข้าเคยกินอาหารเป็นยาอยู่สองสามครั้ง ข้ายังลืมรสชาติของมันไม่ลงจนวันนี้ กินยากอย่างยิ่ง”
ไป๋จื่อยิ้มจาง “นั่นเป็นเพราะวิธีการทำไม่ถูกต้องเจ้าค่ะ ในเมื่อขึ้นชื่อว่าเป็นอาหารเป็นยา ก็ต้องให้ความสำคัญตรงคำว่าอาหาร และในเมื่อยาก็เป็นอาหารได้เช่นกัน ฉะนั้นก็ต้องส่งเสริมสุขภาพและมีรสชาติอร่อย ถึงจะเป็นอาหารเป็นยาขนานแท้เจ้าค่ะ”
เถ้าแก่เฉินเห็นท่าทางมั่นใจในตัวเองของนางแล้ว เขาก็รู้สึกเบิกบานและวางใจได้อย่างแท้จริง จึงตบหน้าขาของตนเองครั้งหนึ่ง “น้องข้า หากเจ้าทำอาหารเป็นยาออกมาได้จริงๆ เช่นนั้นเจ้าก
