็เป็นผู้มีพระคุณของข้าแล้ว”
เด็กสาวไม่เข้าใจนัก “แค่ทำอาหารเป็นยาเท่านั้น รายได้ล้วนมอบให้ร้านอาหาร ข้าเองได้รับอานิสงส์เล็กน้อยเท่านั้น จะกลายเป็นผู้มีพระคุณของท่านไปได้อย่างไรกันเจ้าคะ”
“เจ้าน่ะไม่รู้อะไร ความจริงแล้วก่อนที่ข้าจะมาเมืองชิงหยวน ข้าเป็นผู้บริหารอันดับหนึ่งของเมืองหลวง นับเป็นคนที่มีหน้ามีตามากเช่นกัน ต่อมาเพราะเรื่องบางเรื่อง ผิดใจกับหัวหน้าผู้บริหาร เขาจึงบันดาลโทสะย้ายข้ามาดูแลร้านอาหารที่เมืองชิงหยวน”
“พริบตาเดียวก็ผ่านไปสิบปีแล้ว ปีที่แล้วหัวหน้าผู้บริหารป่วยไข้กลับบ้านเกิด หลังจากหัวหน้าผู้บริหารคนใหม่รับตำแหน่งแล้ว เขาก็ออกคำสั่งลดโทษให้เหล่าผู้บริหารที่หัวหน้าผู้บริหารคนก่อนย้ายไป ขอเพียงมีความดีความชอบ ก็จะพ้นจากโทษนี้ แม้กระทั่งจะพิจารณาไถ่ตัวให้ด้วย” แม้เขาเป็นผู้บริหารของสกุลว่าน ชื่อเสียงโด่งดัง มีเสื้อผ้าและอาหารครบครัน ทั้งยังเรียกได้ว่าบริหารกิจการมาไม่น้อย ทว่าตกมาอยู่ในจุดนี้ เขาก็เป็นแค่ข้ารับใช้คนหนึ่งของสกุลว่าน สัญญาทำงานยังอยู่ในกำมือของสกุลว่าน หากไถ่ตัวมาได้จริง ชีวิตนี้ของเขาก็ไม่มีอะไรต้องเสียใจแล้ว
ไป๋จื่อเข้าใจในทันที จู่ๆ นางก็เห็นใจพี่ใหญ่เฉินที่อยู่ตรงหน้าอยู่บ้าง เขาไม่ได้มีชีวิตสวยหรูเหมือนที่มองเห็นได้จากภายนอกจริงๆ
“พี่ใหญ่เฉิน วางใจเถอะ ในเมื่อจะทำแล้ว พวกเราก็ต้องทำให้ดี ทำอาหารเป็นยาออกมาให้ดีที่สุด”
เฉินไท่เหรินลุกขึ้นยืน ยกชา
