ดา ทว่าครั้นคำพูดนั้นมาถึงข้างปากแล้ว สุดท้ายเขาก็ได้แต่อดกลั้น พยักหน้าอย่างจนใจ “ไปเถอะๆ รีบไปรีบกลับ ข้ายังไม่อยากกลายเป็นคนพิการ”
ในใจของหญิงชรารู้สึกทั้งร้อนรนทั้งชิงชัง ร้อนใจอยากช่วยบุตรชายให้หลุดพ้นจากความเจ็บปวด ชิงชังที่บุตรชายคนนี้ไม่รู้จักอดใจ เดี๋ยวแขนหัก เดี๋ยวขาหักอยู่เรื่อย ไม่ได้อยู่อย่างสงบสักวัน เงินที่ใช้จ่ายไปในปีนี้ ก็มีแต่จ่ายให้เขานี่แหละ
นางกับหลิวซื่อเร่งฝีเท้าไปถึงด้านนอกลานบ้านของสกุลหู พวกนางเห็นประตูรั้วปิดสนิท ประตูเรือนก็ปิดสนิทเช่นกัน ทั้งยังลงกลอนไว้ด้วย จึงร้อนใจจนต้องก่นด่าออกมา “หูจ่างหลิน เจ้าไสหัวออกมาพบข้าเดี๋ยวนี้ ทำร้ายคนแล้วคิดจะปิดประตูบ้านหนีหรือ ข้าจะบอกเจ้าให้นะ มันไม่ง่ายดายเช่นนั้นหรอก”
ขณะสองแม่สามีและลูกสะใภ้กำลังต่อว่า ก็มีชาวบ้านสองคนผ่านมาพอดี คนหนึ่งในนั้นพูดเสียงเรียบๆ ว่า “พวกท่านมาหาเหล่าหูสินะ พวกเขานั่งรถม้าออกไปทั้งหมดแล้ว”
หญิงชราพลันหน้าเปลี่ยนสิ “ออกไปแล้ว? ออกไปที่ใด แล้วจ้าวหลานเล่า นางก็ไปด้วยหรือ”
ชายหนุ่มคนนั้นพยักหน้า “ไปแล้ว หูจ่างหลิน จ้าวหลาน ไป๋จื่อ รวมทั้งครอบครัวของอาอู่ ล้วนนั่งรถม้าออกไปกันจนเต็มคันรถ”
“ไปยังทิศทางใด” หลิวซื่อถาม
ทว่าชายหนุ่มกลับส่ายหน้า “ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน ข้าเห็นพวกเขาออกจากหมู่บ้านไป น่าจะไปที่เมืองชิงหยวน”
หญิงชราโมโหจนต้องถีบประตูรั้วบานสกุลหูครั้งหนึ่ง “ดีเหลือเกินนะหูจ่างหลิน ทำร
