้ายคนแล้วก็หนีไปเช่นนี้ เจ้าคิดว่าหนีครั้งนี้แล้ว จะหนีไปได้ตลอดกระมัง เก่งจริงก็ไม่ต้องกลับมาเลยตลอดชีวิต“
ชายหนุ่มคนนั้นพูดต่ออีกว่า “แม่เฒ่า ข้าก็เห็นเหตุการณ์ในตอนนั้นนะ เป็นเจ้าใหญ่ของบ้านท่านที่ลงมือก่อน โจวอาอู่ไม่ได้ขยับมือด้วยซ้ำไป ข้าเองก็แปลกใจเช่นกัน เจ้าใหญ่แค่ล้มเท่านั้น เหตุใดถึงได้แขนหักได้”
คนที่ร่วมทางมากับเขายิ้มกล่าวว่า “มีอะไรน่าแปลกกัน ครั้งก่อนเจ้าใหญ่ไม่ได้ถูกหูเฟิงหักแขนมาก่อนหรือ น่าจะเป็นเพราะยังไม่หายดี ล้มครั้งนี้จึงได้แขนหักอีก แต่เรื่องนี้จะโทษโจวอาอู่ไม่ได้จริงๆ เพราะเจ้าใหญ่บ้านท่านต่างหากที่ทำชั่วอย่างโจ้งแจ้งตั้งแต่แรก แต่กลับไม่มีใครลงมือกับเขาสักนิด”
ครั้นหลิวซื่อได้ยินดังนั้น นางก็รู้สึกไม่สบายใจอย่างมาก “เจ้าอย่าได้ถือโอกาสใส่ร้าย เจ้าใหญ่ของข้าเป็นคนซื่อสัตย์ มีศีลธรรม เขาเคยทำชั่วอย่างโจ่งแจ้งในหมู่บ้านนี้ตั้งแต่เมื่อไร เจ้าพูดมั่วให้มันน้อยๆ หน่อยเถอะ พูดอย่างกับว่าให้ร้ายเจ้าใหญ่ของข้าแล้ว เจ้าจะได้ประโยชน์จากสกุลหูอย่างไรอย่างนั้น ช่างน่าขันเสียจริง” หลิวซื่ออยากจะฉีกปากของพวกเขาสองคนเหลือปาก ปากเสียนัก
……….
ตอนที่ 386 เสียเที่ยว
ชายหนุ่มสองคนเห็นหลิวซื่อจะบันดาลโทสะ จึงไม่กล้าพูดอะไรอีก รีบแบกเครื่องมือทำไร่นาจากไป
หลิวซื่อหันไปมองหญิงชราที่กำลังโกรธขึ้งจนตัวสั่นเทา ถามว่า “ท่านแม่ ตอนนี้จะทำอย่างไรดี”
หญิงชราเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟันตอบว่า “พ
