’
ไป๋จื่อวิ่งไปถึงตรงหน้าหูเฟิง หอบหายใจ ใบหน้าเล็กจ้อยแดงระเรื่อพร้อมกับเหงื่อเต็มศีรษะ นางยื่นห่อผ้าใบเล็กให้เขา “เอาไปด้วย นี่เป็นเสบียงที่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้า กินระหว่างทางนะ”
หูเฟิงกะน้ำหนักอยู่ในมือ ขมวดคิ้วถามว่า “แค่นี้เองหรือ” ตอนเมิ่งหนานจะไป นางทำอาหารชุดใหญ่ทีเดียว แต่ทำให้เขาน้อยเท่านี้เองน่ะหรือ
เด็กสาวถอนใจด้วยความโล่งอก ก่อนจะยิ้มกล่าว “นี่เป็นเนื้อวัวตากแห้ง หลังจากหมักเกลือแล้ว ข้าก็ตากมันจนแห้งตลอดทั้งคืน เก็บไว้กินได้นานนัก รสชาติดีกว่าซาลาเปา หมั่นโถว และแป้งทอดยิ่ง ทั้งยังประทังหิวได้ดีกว่า ข้ากลัวอยู่ว่ายังไม่ทันถึงค่ายทหาร เจ้าก็คงจะกินหมดแล้ว”
เมื่อได้ฟังคำพูดนี้ หัวคิ้วที่ขมวดมุ่นของหูเฟิงถึงจะคลายออกจากกัน “ไม่เลว นับว่าเจ้ามีน้ำใจยิ่ง”
“เอาล่ะๆ ขืนชักช้าต่อไปคงจะสาย รีบไปเถอะ”
หูเฟิงจับห่อผ้าในมือไว้จนแน่น แล้วกล่าวกับหูจ่างหลินว่า “ท่านพ่อ รอข้ากลับมานะ ข้าจะกลับมาอย่างแน่นอน”
หูจ่างหลินพยักหน้าทั้งๆ ที่ตาแดง “ได้ ตกลง พ่อเชื่อเจ้า ลูกชายพ่อ เจ้าจะต้องดูแลตัวเองให้ดี อย่าได้ฝืนตนเองจนเกินไป จงจำไว้เสมอว่าไม่ว่าจะเจอเรื่องอะไร เจ้าล้วนต้องปกป้องตัวเองก่อน จำไว้อยู่ตลอดเวลาว่าพ่อ น้าหลาน และไป๋จื่อล้วนรอเจ้ากลับมาอยู่ที่นี่”
หูเฟิงผู้ใจแข็งอยู่ตลอด เมื่อได้ยินประโยคนี้แล้ว เขาก็ตาแดงขึ้นมาเช่นกัน “ท่านพ่อ ข้าจะจำไว้!”
ชายหนุ่มไปแล้ว นั่งรถเทียมวัวอันเอื่อย
