ืม ไม่อาจลืม และไม่สามารถจะลืมได้
สีหน้าของหูเฟิงเคร่งขรึมขึ้นเล็กน้อย มือคว้าหมับไปที่แขนของอาอู่ เพื่อดึงให้เขาลุกขึ้น “เจ้าว่าอะไรนะ ฟู่เจิงตายแล้วหรือ เขาตายได้อย่างไร”
เขารู้จักวรยุทธ์ของฟู่เจิงดี หากอาอู่หนีออกมาได้ ฟู่เจิงย่อมต้องทำได้เช่นเดียวกัน เหตุใดฟู่เจิงถึงหนีออกมาไม่ได้เล่า
อาอู่เช็ดน้ำตาที่หางตา กล่าวเสียงสะอื้นว่า “เพื่อให้พวกข้าหนีมาได้ ท่านแม่ทัพต้านยอดฝีมือสามสิบคนของฝ่ายตรงข้ามด้วยตัวคนเดียว พวกข้า พวกข้า…” เขาพูดไม่ออก ในฐานะที่เป็นนายทหารคนหนึ่ง พวกเขาไม่ควรหนี พวกเขาควรอยู่ต่อ ถึงแม้ตัวจะตาย แต่ก็ไม่อาจเป็นทหารหนีทัพที่หนีตายเพราะศัตรูมาอยู่ตรงหน้าได้
ทว่าแม่ทัพฟู่สละชีวิตของตนเองเพื่อให้พวกเขาหนี สั่งพวกเขาไว้ว่าไม่ว่าอย่างไรก็ต้องหนีจากค่ายทหารไปให้ได้
“พวกเจ้าทิ้งให้เขาต้านมือสังหารเพียงลำพังรึ” เสียงของหูเฟิงดุดันขึ้นมาทันควัน
“ท่านแม่ทัพไม่เชื่อว่าท่านอ๋องจะตาย เขาบังคับให้พวกข้าหนี ให้พวกเขาพยายามอย่างสุดกำลังเพื่อตามหาท่าน ทว่าพวกเขาตามหาในทุกที่ที่จะทำได้แล้ว ก็ยังไม่พบข่าวคราวของท่านเลย เวลานั้นข้าศึกโอบล้อม พวกข้าตกอยู่ในสถานการณ์ที่จนใจ จึงทำได้เพียงจากมา พาครอบครัวเริ่มชีวิตร่อนเร่พเนจร”
แววตาดุร้ายของหูเฟิงจางหายไป ที่แท้เป็นเช่นนี้เอง พวกอาอู่ต้องออกจากค่ายทหารด้วยความจนใจ เขาพอจะเข้าใจได้
หากเป็นเขาในอดีตคงไม่มีทางเข้าใจ ไม่อาจจะเข้าใจได้ด้วยซ
