ี่แต่งงานตั้งแต่อายุสิบสี่ปี ไม่มีอะไรที่ไม่…”
ไป๋จื่อรีบขัดจังหวะนาง “พี่สะใภ้ ท่านพูดอะไรของท่าน ยิ่งพูดยิ่งเลอะเลือน ระหว่างข้ากับหูเฟิงมีแต่มิตรภาพของพี่น้อง ไม่ได้ซับซ้อนเช่นที่ท่านคิด แต่งงานเมื่ออายุสิบสี่สิบห้าอะไรกัน ข้าไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้เลยด้วยซ้ำ ตอนนี้ข้าเพียงอยากใช้ชีวิตอยู่อย่างสงบกับท่านแม่ที่หมู่บ้านแห่งนี้ ไม่เคยคิดเรื่องอื่นทั้งสิ้น”
จ้าวซู่เอ๋ออยู่ร่วมกับไป๋จื่อมาหลายวันแล้ว แล้วนางจะไม่เข้าใจความคิดของเด็กสาวได้อย่างไร นางถอนใจเสียงหนึ่ง ก่อนจะกล่าวว่า “อาจื่อ ไม่ใช่ว่าข้าต้องการราดน้ำเย็นใส่เจ้านะ ข้าอายุมากกว่าเจ้า จึงมีประสบการณ์มากกว่าเจ้านัก หมู่บ้านหวงถัวแห่งนี้ดูแล้วห่างไกล ตัดขาดจากโลกภายนอก แต่กลับไม่ใช่ดินแดนในอุดมคติอะไร ความคิดของเจ้าใช่ว่าจะไม่ดี แต่มันก็ไม่อาจจะเป็นไปตามที่เจ้าหวังไว้ก็ได้”
สิ่งที่จ้าวซู่เอ๋อพูด ไป๋จื่อเองก็เคยคิดคำนวณมาก่อน โดยเฉพาะหลังจากโดนกู้เฟิงคังโบยไปสามไม้
ในโลกใบนี้ ไม่ว่าจะอยู่บนแผ่นดินในการปกครองของราชสำนัก หรืออยู่บนแผ่นดินที่ห่างไกลจากผู้ปกครองแคว้น กฎหมายไม่มีความสำคัญอะไรกับผู้คนที่มีอำนาจเหล่านั้น มันมีหน้าที่กดอัดชาวบ้านตาสีตาสาอย่างพวกนางก็เท่านั้น
อยากใช้ชีวิตที่สุขสงบไปตลอดชาติ โดยที่แสร้งทำเป็นมองไม่เห็นความจริงตรงนี้ไม่ได้
มีเพียงครอบครองพลังอำนาจที่เป็นของตนเอง ครอบครองอิทธิพลอันเกรียงไกรที่ผู้อื่นไม่กล้าเ
