ตอนที่ 369 ร่วมกองทัพ
พูดตามตรง การเก็บเกี่ยวข้าวสาลีสองหมู่แทบจะเป็นผลงานของเขากับฟู่กุ้ย แล้วผลลัพธ์เป็นอย่างไร สะใภ้ใหญ่ทำอาหารอยู่ในบ้าน ทั้งยังลอบซ่อนไว้ให้บุตรชายทั้งสองคนกินในตอนเย็นอีก ส่วนเขากับฟู่กุ้ยกลับต้องหิวตลอดทั้งคืนเพราะกินไม่อิ่ม
มีเหตุผลอะไรให้เขาอยากใช้ชีวิตเช่นนี้ต่อไปกัน ไม่มีเหตุผลให้อยู่ต่อไปอีกแล้ว
หลิวซื่อร้อนใจยิ่งนัก รีบไปดึงแขนเสื้อของหญิงชรา ก่อนจะขยิบตาให้นาง บ้านนี้ไม่อาจแบ่งแยกได้อีก หากพวกเขาแยกบ้านออกไปแล้ว ใครจะเป็นคนทำงานทั้งในและนอกบ้าน
จางซื่อดีใจจนแทบจะเต้นระบำ นางอดทนมานานนัก รอคอยมานานถึงเพียงนี้ เฝ้ารอวันที่เจ้ารองตาสว่างเสียที นางรอวันที่จะได้แยกบ้านกับบ้านใหญ่ ในที่สุดวันนี้ก็มาถึงแล้ว
หญิงชราแค่นหัวเราะ “อยากแยกบ้าน? รอข้าตายก่อนค่อยว่ากัน”
เจ้ารองก็แค่นหัวเราะเช่นกัน “แยกบ้านก็ต่างคนต่างอยู่ ไม่ยุ่งเกี่ยวซึ่งกันและกัน หากไม่แยกบ้าน เช่นนั้นข้าก็จะไม่ทำงานทั้งในและนอกบ้านแม้สักนิด ภรรยาและบุตรชายของข้าก็เช่นกัน พวกท่านทำเองแล้วกัน”
“ไม่ทำงานก็อย่าได้คิดจะกินข้าว” หลิวซื่อร้อนรนนัก
เจ้ารองกล่าวเสียงเย็น “ปกติพวกเจ้าบ้านใหญ่ก็ไม่เห็นจะทำงานอยู่แล้ว พวกเจ้ามีสิทธิ์อะไรใช้ของกงสี พวกเจ้าเกิดมาสูงส่งกว่าพวกข้าหรือไร”
ใบหน้าของเจ้าใหญ่เต็มไปด้วยอารมณ์โมโห “เจ้ารอง เจ้าจะพูดอะไรต้องรู้จักบาปบุญคุณโทษนะ พวกข้าบ้านใหญ่ไม่ทำงานตรงไหน ต้าเป่าก็ตาม
