็นได้ชัด
คนในหมู่บ้านล้วนรู้เรื่องของสกุลไป๋ หญิงชราลำเอียงรักบ้านใหญ่ หลิวซื่อหน้าหนา ทั้งยังเห็นแก่ตัว เห็นแก่ได้ แม้จะเห็นบ้านรองเหมือนหนามตำตา แต่ก็หวังจะให้บ้านรองทำงานเช่นกัน
หัวหน้าหมู่บ้านเร่งฝีเท้าเดินเข้าไปในลานบ้าน ไปถึงตรงหน้าของเจ้าใหญ่ “เจ้าใหญ่ เจ้ารอง ยายเฒ่าอยู่หรือไม่”
เจ้าใหญ่เห็นหัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว จึงรีบหยัดกายลุกขึ้น แล้วหันศีรษะไปตะโกนเรียกหญิงชราที่อยู่ในเรือน “ท่านแม่ ท่านหัวหน้าหมู่บ้านมาแล้ว รีบออกมาเถอะ”
