สาวโมโหเขาจนหัวเราะออกมา นางชี้ไปที่อกของตนเอง “หูเฟิง เจ้ามองให้ดีๆ ข้าไป๋จื่อเพิ่งอายุสิบสาม เพิ่งอายุสิบสามเท่านั้น นี่เป็นการล่อลวงเด็กสาวนะเจ้ารู้หรือไม่ มันผิดกฎหมาย”
หูเฟิงเองก็หัวเราะตามไปด้วย ใต้แสงจันทร์ในคืนนี้ รอยยิ้มของเขาราวกับมีเวทมนตร์ก็ไม่ปาน ดึงดูดสายตาของนางให้ไม่อาจมองไปที่อื่นได้
“ข้าจะรอเจ้าเติบใหญ่ เจ้าก็รอข้ากลับมา ไป๋จื่อ พวกเราถูกลิขิตให้เคียงคู่กัน จะหนีไปก็ไร้ประโยชน์ เผชิญหน้าความเป็นจริงเสียเถอะ!”
ถูกลิขิต? ลิขิตนี้ใครเป็นคนตั้ง ใครเป็นคนกำหนด ได้ถามนางแล้วหรือไม่ มีสิทธิ์อะไรมาตัดสินชีวิตนาง
“พวกเจ้าคุยอะไรกันอยู่” จ้าวหลานเดินออกมาจากในเรือน เห็นบรรยากาศระหว่างทั้งสองคนไม่ค่อยดีนัก จึงเดินเข้ามาถาม
ไป๋จื่อรีบซ่อนปิ่นไว้ด้านหลัง ยิ้มเจื่อนๆ ตอบว่า “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ เขาจะจากไปอยู่รอมร่อ จึงกำชับข้าอยู่หลายคำ”
……….
ตอนที่ 368 ลำเอียง
สกุลไป๋
จางซื่อตบโต๊ะแล้วลุกขึ้น มองหลิวซื่อด้วยแววตาโกรธขึ้ง “เจ้าช่างวางแผนเสียเหลือเกินนะ ให้สามีและบุตรชายของข้าไปร่วมรบกับกองทัพ จะได้เงินมาเลี้ยงพวกเจ้าอย่างนั้นหรือ คำพูดพรรค์นี้ก็คงมีแต่เจ้าที่พูดออกมาได้นั่นแหละ”
หลิวซื่อเองก็ยืนขึ้นเช่นกัน ส่งเสียงดังว่า “ข้าหวังดีกับครอบครัวของพวกเรา ที่ดินเพาะปลูกของบ้านเรานั้น แม้จะเก็บเกี่ยวให้ดีก็ไม่มีทางได้เงินถึงยี่สิบตำลึงเงินหรอก ข้าถามมาแล้ว ร่วมกองทัพครั้งนี้ไม่ได้จะให้
