พวกเขาไปเป็นทัพหน้า ก็แค่ให้พวกเขาเข้าไปอยู่ในค่ายทหารเท่านั้น ร้องตะโกนอย่างแข็งขันก็เพียงพอแล้ว ไม่น่าจะมีอันตรายอะไรได้ และข้าได้ยินมาว่าขอแค่ทัพใหญ่ของราชสำนักมาถึง พวกเขาก็กลับมาได้แล้ว อย่างไรเสียก็ไม่ใช่พลทหารที่เก่งกาจ รั้งอยู่ที่นั่นก็ช่วยอะไรไม่ได้ มีแต่จะเสียเสบียงอาหารไปเปล่าๆ ข้าว่าอย่างน้อยหนึ่งเดือน อย่างมากสองถึงสามเดือน พวกเขาก็น่าจะกลับมาได้แล้วกระมัง”
เมื่อได้ยินดังนั้น จางซื่อก็แค่นหัวเราะ “เจ้าพูดเสียดิบดีเชียวนะ เหตุใดเจ้าไม่ให้ต้าเป่าและเสี่ยวเฟิงของเจ้าไปร่วมกองทัพบ้างเล่า ไยให้เจ้ารองและฟู่กุ้ยไปร่วมกองทัพเสียอย่างนั้น”
หลิวซื่อยิ้มเจื่อน “ต้าเป่าใกล้จะแต่งงานแล้วไม่ใช่หรือ ไปเวลานี้ไม่เหมาะสม เสี่ยวเฟิงก็ต้องเรียนหนังสือ ยิ่งไม่เหมาะเข้าไปใหญ่ เดิมทีข้าอยากให้เจ้าใหญ่ไป พวกข้าให้ไปคนหนึ่ง พวกเจ้าก็ให้ไปคนหนึ่ง เช่นนั้นยุติธรรมดี แต่เจ้าก็รู้ว่าอาการบาดเจ็บที่ขาของเจ้าใหญ่ยังไม่หายดีโดยสมบูรณ์ ไปร่วมกองทัพก็คงจะไม่มีประโยชน์หรอก!”
“อาจจะมีประโยชน์ก็ได้ พรุ่งนี้ข้าจะไปพูดกับท่านหัวหน้าหมู่บ้าน ว่าพี่ใหญ่ต้องการร่วมกองทัพ ตกลงตามนี้ พอดีจำนวน” จางซื่อกล่าว
เจ้าใหญ่ส่ายหน้าในทันที “ไม่ได้ๆ ข้าไปไม่ได้ ข้าเป็นลูกชายคนโตของสกุลนี้ เป็นเสาหลักของครอบครัว แล้วข้าจะไปได้อย่างไร ไม่ได้เด็ดขาด ต้าเป่าก็ไปไม่ได้ เขาเป็นหลานชายคนโต ต้องรีบแต่งภรรยาเข้ามา เร่งสืบสกุลของ
