พวกเราโดยเร็วที่สุด เสี่ยวเฟิงยิ่งไม่ได้ใหญ่ ต่อไปเขาจะต้องเป็นขุนนางใหญ่โต มือของเขามีไว้จับพู่กัน ไม่ได้มีไว้จับดาบเข่นฆ่าใคร”
จางซื่อแค่นหัวเราะอีกครั้ง “พูดจาชักแม่น้ำทั้งห้า พวกเจ้าก็แค่อยากให้เจ้ารองและฟู่กุ้ยไปไม่ใช่หรือไร ได้เงินยี่สิบตำลึงเงินมาแล้วพวกเจ้าก็เสวยสุขได้ แต่ข้าจะบอกพวกเข้าให้นะ ไม่มีทาง เป็นไปไม่ได้เด็ดขาด”
เจ้ารองรู้สึกเจ็บปวดใจนัก พี่ใหญ่และสะใภ้ใหญ่พูดถึงขนาดนี้ แต่ท่านแม่กลับไม่พูดอะไรแม้สักคำ เพียงแค่อยู่ข้างๆ อย่างเงียบเชียบเท่านั้น
พวกเขาทั้งคู่ล้วนเป็นบุตรชายของนาง เหตุใดนางถึงได้ลำเอียงเช่นนี้
พี่ใหญ่และสะใภ้ใหญ่พูดจาเห็นแก่ตัวเช่นนี้ เขาพอจะเข้าใจได้ อย่างไรเสียทุกคนก็รักตัวเอง ทว่าท่านแม่ก็เป็นแม่แท้ๆ ของเขาเช่นกัน ไยนางถึงได้…
เจ้ารองจ้องมองหญิงชรา ถามว่า “ท่านแม่ ท่านว่าอย่างไร”
หญิงชรามุ่นคิ้ว ดวงตาหรี่ลง ทำให้มองไม่ออกว่านางมีสีหน้าเช่นไร นางเงียบไปครู่หนึ่ง จนในที่สุดก็เอ่ยว่า “ข้าว่าเจ้าใหญ่พูดมีเหตุผล เจ้ากับฟู่กุ้ยไปย่อมเหมาะสมที่สุด”
ก่อนหน้านี้คำว่าแยกบ้านเป็นเพียงความคิดหนึ่งของเขาเท่านั้น ทว่าวันนี้ความคิดนี้กลับแรงกล้าอย่างยิ่งยวด
เวลานี้เขาไม่อยากอยู่ที่บ้านนี้อีกต่อไปแม้สักเค่อเดียว เขาอยากจะแยกบ้านเดี๋ยวนี้
เจ้ารองลุกขึ้นยืน แววตาแข็งขืนผิดวิสัย เขากล่าวว่า “วันนี้ข้าขอเสนอเรื่องแยกบ้านอย่างเป็นทางการ ข้าจะแยกไปตั้งแต่วันพรุ่งนี้ ไม
