ตอนที่ 361 พบม่านน่าอีกแล้ว
“จื่อเอ๋อร์ เหตุใดเจ้ายังไม่นอน นี่มันกี่ยามแล้ว” จ้าวหลานหรี่ตาพลางลุกขึ้นนั่ง เห็นไป๋จื่อพิงหัวเตียงสัปหงก ไม่ยอมลงนอน
ไป๋จื่อหันศีรษะมองจันทร์กระจ่างข้างนอกหน้าต่าง ก่อนจะหาวเสียงดังครั้งหนึ่ง “ข้าไม่ง่วง ท่านนอนก่อนเถอะ อีกเดี๋ยวข้าก็จะนอนแล้ว” วันนี้เป็นวันขึ้นสิบห้าค่ำอีกครั้ง นางไม่กล้านอนหลับ ด้วยกลัวว่าหากนอนแล้วจะต้องกลับไปอยู่ในห้องผู้ป่วยที่น่าอึดอัดนั่น นางไม่รู้ว่าหลังจากกลับไปแล้วจะยังกลับมาได้หรือไม่ เพราะนางทิ้งทุกอย่างในตอนนี้ไปไม่ได้ โดยเฉพาะจ้าวหลานที่หวงแหนนางยิ่งชีพ นางจินตนาการไม่ออกเลยว่าหากจ้าวหลานเสียนางไปแล้ว ต่อไปจะมีชีวิตอยู่อย่างไร
ดังนั้นขอเพียงอดทนไว้ได้ อดทนผ่านคืนนี้ไปให้ได้ ก็คงไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้นทั้งนั้น
จ้าวหลานยื่นมือมาจับแขนของนาง ดึงให้นางนอนลง “เจ้าลืมตาแทบไม่ขึ้นแล้ว รีบนอนเถอะ”
เด็กสาวตื่นเช้านัก ตอนบ่ายก็ไม่ได้นอนพัก นางช่างมีจิตใจแน่วแน่นัก ถึงอดทนมาจนป่านนี้ได้ ตอนนี้ถูกจ้าวหลานดันกายลงนอน ศีรษะเพิ่งถึงหมอนเท่านั้น ความง่วงงุนอย่างสุดขีดก็เข้าครอบคลุมนางโดยสมบูรณ์ ราวกับเด็กทารกที่จมน้ำ ไม่ว่าจะดิ้นรนอย่างไร ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากในน้ำได้เลย
…
เธอรู้สึกได้รางๆ ว่าตนเองกลับมาที่เตียงผู้ป่วยที่นุ่มนิ่ม ทว่าความง่วงรุนแรงทำให้เธอลืมตาไม่ขึ้น
เสียงแว่วๆ ดังเข้าหูของเธอตลอดเวลาหา มีคนตีใบหน้าของเธอ มีคนเรียกชื่อขอ
