งเธอที่ข้างหู และยังมีคนใช้นิ้วมือพร้อมเล็บแหลมหยิกขาของเธอด้วย
เธออยากจะลืมตาขึ้น อยากจะลุกขึ้นนั่ง อยากจะผลักคนพวกนั้นออกไป ให้พวกเธอไสหัวไปให้หมด
แต่ไม่ว่ายังไงเธอก็ขยับตัวไม่ได้
เสียงฟ้าร้องกระหึ่มดังมาจากข้างนอกหน้าต่าง ลมคลั่งพัดผ้าม่านสีขาวให้กระพือขึ้น บดบังแจกันดอกไม้ที่อยู่ข้างหน้าต่าง
ในที่สุดเสียงแจกันแตกกระจายก็ทำให้คนที่รังแกเธอพวกนั้นหยุดมือ
หยดน้ำฝนเม็ดเป้งตกกระทบลงบนหน้าต่างบานใส ส่งเสียงน่ารำคาญใจยิ่งนัก
“พี่ม่านน่า หลินหยางใกล้จะผ่าตัดเสร็จแล้ว พวกเราไปกันดีกว่า ถ้าหลินหยางเห็นพวกเรามาที่นี่ เขาจะต้องไม่ปล่อยพวกเราไปแน่”
อวี๋ม่านน่าจ้องมองใบหน้าขาวซีดของไป๋จื่อด้วยสายตาเย็นชา ไม่ว่ายังไงเธอก็ไม่เข้าใจ ทำไมไป๋จื่อที่เหมือนกับตายไปแล้วคนนี้ ถึงยังทำให้หลินหยางรักปักใจอยู่ได้ ทำไมในสายตาของหลินหยางถึงไม่เห็นเธอ อวี๋ม่านน่าคนนี้อยู่ในสายตาบ้าง
หรือมีแต่ไป๋จื่อตาย หลินหยางถึงจะลืมเธอได้หมดใจ แล้วตนเองถึงจะมีโอกาสบ้างสินะ
“พวกเธอไปก่อนเถอะ ไปรอฉันที่เคาท์เตอร์พยาบาล อีกเดี๋ยวฉันจะตามไป”
หญิงสาวทั้งสองคนมองหน้ากัน เพราะแววตาของอวี๋ม่านน่าในตอนนี้น่ากลัวนัก
พวกเธอรู้ว่าไม่ควรทิ้งม่านน่าไว้ที่นี่ แต่ก็ไม่กล้าพูดอะไรมาก ทำได้แค่รีบร้อนออกจากห้องผู้ป่วยไป
อวี๋ม่านน่านั่งลงที่ข้างเตียง กระโปรงหนังสั้นๆ เลิกขึ้นมาจนถึงต้นขา แต่เธอกลับไม่สนใจเลยสักนิด เพราะนอกจากคนตายคนหนึ่งแล
