สนใจกฎหมาย ลงมือฆ่าฉันเลยเหรอเนี่ย เธอเคยคิดบ้างไหมว่าถ้าวันนี้ฉันตายอยู่ที่นี่ วันพรุ่งนี้เธอจะต้องไปอยู่ที่ไหน”
อวี๋ม่านน่าพลันหัวเราะขึ้นมา เสียงหัวเราะบาดหูทีเดียว “ไป๋จื่อ เธอยังเหมือนเมื่อก่อนเลยนะ หรือว่าเธอไม่รู้ว่าที่กฎหมายควบคุมได้ ก็มีแต่คนน่าสงสารแบบเธอเท่านั้นแหละ ส่วนฉันอวี๋ม่านน่าไม่เหมือนกับเธอ ฆ่าคนแบบเธอก็ไม่ต่างอะไรกับฆ่ายุงตัวหนึ่ง ใครจะออกหน้าขอความยุติธรรมแทนเธอกัน เธอมีพ่อแม่เหรอ หรือเธอมีพี่น้องด้วย? เธอไม่มีแม้แต่เพื่อนที่จริงใจกับเธอสักคน ฉันว่าต่อให้เธอตายไปก็คงไม่มีคนรับศพหรอก”
ไป๋จื่อก็หัวเราะเช่นกัน “เธอพูดถูกต้อง ฉันไม่มีพ่อแม่ ไม่มีญาติหรือเพื่อน แต่เธอน่าจะลืมไปมั้งว่าฉันมีหลินหยาง! เธอก็น่าจะเห็นแล้วนี่ ว่าต่อให้ฉันกลายเป็นผัก แต่หลินหยางก็ยังไม่ห่างจากฉันไปไหนอยู่ดี เขาดูแลฉันอย่างดีด้วยซ้ำไป แถมยังสัญญาว่าจะตามหาฆาตกรที่ทำร้ายฉันให้ได้ ฉันมีเขาก็พอแล้วไม่ใช่เหรอ”
รอยยิ้มลำพองใจบนใบหน้าของอวี๋ม่านน่ากลับกลายเป็นความขมขื่น ไป๋จื่อจึงรู้สึกดีขึ้นบ้าง หากอยากจะทำร้ายจิตใจใครสักคน ความจริงแล้วเป็นเรื่องง่ายมาก
อวี๋ม่านน่าพลันเงยหน้าขึ้น เธอชี้ไป๋จื่อพลางกล่าวว่า “เป็นเพราะเธอนั่นแหละ ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ ถ้าไม่ใช่เพราะเธอ ยังไงหลินหยางก็ต้องยอมมองฉันบ้าง ขอแค่เธอตายๆ ไปซะ หลินหยางก็จะเป็นของฉัน เขาจะเป็นของฉันอวี๋ม่านน่าแค่คนเดียว”
“งั้นเหรอ? ทำไมฉันถึ
