ยากให้ไป๋จื่อตาย ต้องการให้ไป๋จื่อหายไปตลอดกาล
ไป๋จื่อพลันยกมือขึ้น ดันอวี๋ม่านน่าที่แทบจะโถมใส่ตัวเธอออกทันที อวี๋ม่านน่าถอยกรูดไปหลายก้าวเพราะแรงดันที่เกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เธอมองไป๋จื่อที่ดวงตาเต็มไปด้วยโทสะด้วยความตื่นตะลึง เพราะเธอคิดไม่ถึงเลยว่าจู่ๆ ไป๋จื่อที่เหมือนตายไปแล้วจะฟื้นขึ้นมาแบบนี้
เธอตกใจจนหน้าซีดเผือด หมอนอิงในมือตกลงบนพื้น ร่างกายยังคงถอยหลังอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งหลังของเธอชนเข้ากับผนัง “เธอ เป็นไปได้ยังไง…” นิ้วเรียวของเธอค่อยๆ ชี้ไปที่ไป๋จื่อที่เริ่มลุกขึ้นนั่ง
ไป๋จื่อมองเธอ สายตาเย็นเยียบและแหลมคม “ฉันตื่นได้ยังไงน่ะเหรอ เธอคงไม่อยากให้ฉันตื่นงั้นสินะ”
ใบหน้าซีดขาวของอวี๋ม่านน่าปรากฏรอยยิ้มที่ไม่น่ามองเสียยิ่งกว่าเวลาร้องไห้ “ไม่ ไม่ใช่อย่างงั้น เธอตื่นขึ้นมาได้ ฉันต้องดีใจอยู่แล้ว”
“จริงเหรอ?” ไป๋จื่อยิ้มเย็น เธอเลิกผ้าห่มบนตัวออก คิดจะลงจากเตียง แต่กลับพบว่าสองขาช่างไม่เชื่อฟังคำสั่งเอาเสียเลย
นอนอยู่บนเตียงเป็นเวลานานขนาดนั้น ยังมีสติครบถ้วนได้ก็นับว่าไม่เลวแล้ว ดูท่าทางหลินหยางจะดูแลเธอดีทีเดียว
เธอไม่ได้รีบร้อนลงจากเตียง ยังคงนั่งอยู่บนเตียงต่อไป สายตาเย็นชาราวกับกำลังเชือดเฉือนใบหน้าของอวี๋ม่านน่าอย่างไรอย่างนั้น
“อวี๋ม่านน่า พวกเราเป็นเพื่อนร่วมชั้นกัน ถึงจะไม่นับว่าสนิมสนมอะไรกัน แต่ฉันก็ไม่เคยทำเรื่องอะไรไม่ดีกับเธอ เพื่อผู้ชายแค่คนเดียว เธอถึงกับไม่
