มือนกับสมบัติอาคม ภายในไม่ใช่เขตอาคม แต่เป็นพลังลี้ลับคล้ายๆ กับกรรมป้ายราชันชะตานี้ทำให้เจียงฉางเซิงนึกไปถึงหยกโบราณที่โม่วั่งมอบให้ วิถีบำเพ็ญแห่งมหามรรคาทั่วทุกสารทิศล้วนมีมรรคาวัตถุเป็นของตนเอง เพียงแต่ว่าชะตาเร้นหลุดพ้นไปนานแล้ว จึงสวยวิจิตรกว่าก็เท่านั้นแบบนี้ก็แสดงว่าวิถีเซียนก็เคยหลุดพ้นไปแล้ว แต่เหตุใดถึงหายสาบสูญไปกันเป็นเพราะเจอวิถีบำเพ็ญที่แข็งแกร่งกว่า หรือว่าแข็งกร้าวเกินไปจึงถูกมหามรรคาแว้งกัดเจียงฉางเซิงคิดไปพลาง ตรวจสอบป้ายราชันชะตาไปพลาง หลังมั่นใจว่าไม่มีอุบายหรือเขตอาคมแอบแฝงอยู่แล้วถึงได้พูดขึ้นว่า “ข้าจะรับไว้”เขาส่งพลังอาคมเข้าไปในนั้น แค่ชั่วพริบตา ป้ายราชันชะตาก็ร้อนขึ้นอย่างรวดเร็ว เปลี่ยนเป็นสีแดงทุกส่วนก่อนจะเปลี่ยนเป็นสีม่วงราชันชะตางำประกายเห็นเช่นนั้นก็หน้าถอดสี เขารีบค้อมตัวลง ป้องมือคารวะ “ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ หวังว่าจะไม่ได้ล่วงเกินผู้อาวุโส”เจียงฉางเซิงพยักหน้า “เจ้าไปเถิด ข้ายังต้องฝึกบำเพ็ญต่อ”ราชันชะตางำประกายพยักหน้า เขาสังเกตเห็นอะไรบางอย่างจึงคว้ามือไปไกลๆ สามเงาร่างก็ปรากฏขึ้นมาตรงหน้าเขา เป็นชายสองหญิงหนึ่ง ยังคงอยู่ในร่างมนุษย์ ดูชั่วร้ายและแปลกพิลึกยิ
