่ง กลิ่นอายก็ไม่ใช่เผ่ามนุษย์ที่เจียงฉางเซิงรู้จักขณะที่เจียงฉางเซิงมองอยู่นั้น ราชันชะตางำประกายก็อ้าปากกว้าง ใบหน้าหล่อเหลาเปลี่ยนเป็นยักษ์น่ากลัวและดุร้าย ดูคล้ายกับจระเข้ เขาอ้าปากกินทั้งสามคนเข้าไปในคำเดียวเขากลับมาในสภาพสง่างามเฉกเช่นก่อนหน้านี้อีกครั้งอย่างรวดเร็ว เคี้ยวในปากสองสามคำก่อนจะพูดเสียงเบาด้วยรอยยิ้ม “ก็แค่แมลงสามตัวที่ไม่รู้จักประมาณตน ยังกล้าเข้ามาใกล้พวกเราอีก ผู้อาวุโส ท่านฝึกบำเพ็ญต่อเถอะข้าน้อยขอตัวก่อน”เจียงฉางเซิงพยักหน้า ราชันชะตางำประกายจากไปอย่างเร็วรี่เหตุการณ์เมื่อครู่นี้ทำให้เจียงฉางเซิงได้สัมผัสถึงความโหดร้ายของพันมหาโลกา ขณะที่ทั้งสองสนทนากันอยู่นั้น ราชันชะตางำประกายยังถือโอกาสกินสิ่งมีชีวิตที่ผ่านทางมา เขาไม่ได้รู้สึกว่ามีอะไรแปลกเลย ยังคงพูดคุยกับเจียงฉางเซิงตามปกติเมื่อนึกถึงมารพฤกษาพันกรก่อนหน้านี้อีกครั้ง รายนั้นไม่เคยรู้จักกับเจียงฉางเซิงมาก่อนแต่ก็ยังกล้าลงมือทันทีมิน่าเฒ่าลี้ลับลิขิตสวรรค์ถึงกลัวพันมหาโลกา แม้พันมหาโลกาจะมีสภาพแวดล้อมการบำเพ็ญที่ดีกว่า แต่ก็มีอันตรายมากกว่า กระทั่งยากที่จะคาดการณ์ล่วงหน้าได้เจียงฉางเซิงเก็บป้ายราชันชะตาไป จากนั้นตระหนักรู้วิช
