ัวเราะ “ได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ตงจื่อบอกว่าเจ้าตีเขา เขาถึงได้ตกลงมา เจ้ายังคิดจะปฏิเสธอีกหรือ”
ไป๋จื่อรู้อยู่แล้วว่าจะเป็นเช่นนี้ นางคาดเดาทุกอย่างไว้แล้ว จึงไม่รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด
นางไม่สนใจเจ้าใหญ่เจี่ย กล่าวกับตงจื่อว่า “ตงจื่อ เจ้าบอกว่าข้าตีเจ้าจนตกลงมา เช่นนั้นก่อนที่ข้าจะตีเจ้า เจ้ากำลังทำอะไร และมีใครอยู่กับเจ้าหรือไม่”
ตงจื่อส่ายหน้า “ขะ…ข้าจำไม่ได้ มะ…มีแค่พวกเราสองคน ไม่…ไม่มีคนอื่น”
ไป๋จื่อชี้ลูกชายคนเล็กสกุลหวังที่ยืนอยู่ข้างหวังต้าหนิว “แล้วเขาล่ะ เขาก็อยู่ด้วยไม่ใช่หรือ”
