ตอนที่ 347 ร้องขอความช่วยเหลือ
หูเฟิงรู้ว่าต้นซานจาอยู่ตรงไหน บริเวณนั้นมีป่าผืนเล็กอยู่แห่งหนึ่ง ภายในนั้นมีต้นซานจาอยู่หลายต้นจริงๆ ตอนเก็บถั่วลิสงเมื่อปีที่แล้วมีเด็กๆ ตกจากต้นไม้ตายเพราะเก็บผลซานจาด้วย
“เจ้าอย่าเพิ่งไป รอข้าเกี่ยวข้าวสาลีตรงนี้เสร็จก่อน ข้าจะไปเป็นเพื่อนเจ้า”
ไป๋จื่อก้มหน้าก้มตาเก็บหม้อและชาม จึงมองไม่เห็นท่าทางจริงจังของเขา ยังคิดว่าเขาก็แค่พูดเท่านั้น จึงตอบรับไปเรื่อยเปื่อยว่า “ดีเลย!”
หูเฟิงนำเคียวไปเกี่ยวข้าว ส่วนนางยกข้าวของกลับไปบนรถม้า หยิบกระบอกไม้ไผ่ที่ก่อนหน้านี้เตรียมมาด้วย ก่อนจะมุ่งหน้าไปยังป่าผืนเล็กที่อยู่ไกลออกไป
ป่าผืนนั้นห่างจากทุ่งข้าวสาลีของหมู่บ้านอยู่ช่วงหนึ่ง ทว่าอยู่ใกล้กับที่ดินปลูกถั่วลิสง ตอนนี้ทุกคนกำลังง่วนอยู่กับการเกี่ยวข้าว ที่ดินปลูกถั่วลิสงตรงนี้จึงไม่มีใครอื่น
ขณะเดินอยู่บนทางเส้นเล็กๆ ใกล้จะเข้าไปในผืนป่าแล้ว ก็มีเด็กอายุเจ็ดแปดขวบสองคนถลันออกมาจากในป่า สีหน้าตื่นตระหนกทำอะไรไม่ถูก คนหนึ่งในนั้นสะดุดล้มระหว่างทาง ตกลงไปในที่ดินปลูกถั่วลิงที่อยู่ข้างทาง ส่วนเด็กที่อยู่ข้างหน้าไม่สนใจเขา เอาแต่วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต ราวกับว่ามีอะไรบางอย่างกำลังวิ่งตามหลังมาก็ไม่ปาน
เด็กคนที่สะดุดล้มตะกายขึ้นมาจากในที่ดินปลูกถั่วลิสงแล้ว หลังจากปัดดินเลนบนเสื้อผ้าออกอย่างลวกๆ เขาก็วิ่งไปพร้อมกับผมกระเซอะกระเซิง
เดิมทีไป๋จื่อคิดจะไถ่ถามเขาสักสองคำ
