ตอนที่ 345 คู่ปรับ
เด็กๆ ตามป่าเขาขาดแคลนเสื้อผ้าและอาหาร ทั่วไปจึงหวังเก็บผลไม้ป่าเหล่านี้มากินแทนขนม
ไป๋จื่อนั่งยองอยู่ตรงหน้าหรูเอ๋อร์ “เสี่ยวหรูเอ๋อร์ เจ้ารออยู่ที่บ้านนะ เดี๋ยวข้ากับพ่อของเจ้ากลับมาแล้ว จะนำผลซานจามาให้เจ้าด้วย ถึงตอนนั้นข้าจะทำถังหูลู่ให้เจ้ากิน ดีหรือไม่”
หรูเอ๋อร์ฉีกยิ้มกว้างในทันที ปรบมือพลางกระโดดโลดเต้น “พี่สาวใจดีที่สุดเลย ข้ามีถังหูลู่กินแล้ว ข้าจะมีถังหูลู่กินแล้ว!”
เห็นหรูเอ๋อร์ดีใจ ไป๋จื่อเองก็พลอยยิ้มไปด้วย เป็นเด็กช่างดีจริงๆ เรื่องดีเพียงเล็กน้อยก็ดีใจยกใหญ่แล้ว ไร้เรื่องให้ต้องกังวลใจ ขอเพียงมีบิดามารดาอยู่เคียงข้าง ถึงแม้จะมีวันที่ต้องลำบากสักหน่อยก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร
เด็กๆ ที่มีพ่อแม่อยู่ข้างๆ จึงโชคดีมากกว่าเด็กที่สวมเสื้อผ้าหรูหรา กินอาหารราคาแพงทุกวัน แต่กลับไม่ได้รับความรักจากพ่อแม่ไม่รู้ตั้งเท่าไร
วัยเด็กของไป๋จื่อทั้งไม่มีพ่อแม่อยู่ด้วย ทั้งไม่ได้มีชีวิตแสนสุข ช่วงเวลาที่มืดมนไร้แสงสว่างสั้นๆ นั้นกลับเป็นความทรงจำฝังใจมายาวนาน เสี่ยวหรูเอ๋อร์ที่อยู่ตรงหน้านางนี้ช่างโชคดีเหลือเกิน มีทั้งพ่อแม่ที่รักนาง มีทั้งชีวิตที่สงบสุข
ต่อไปหากนางมีลูกสักคน นางจะมอบทุกสิ่งที่ดีที่สุดในโลกให้ มอบความรักให้ทั้งหมดที่มี
“คิดอะไรอยู่รึ” จ้าวซู่เอ๋อดึงแขนเสื้อของไป๋จื่อ
ไป๋จื่อตื่นจากภวังค์ “ไม่มีอะไรเจ้าค่ะ พวกเราไปทำอาหารเช้ากันเถอะ สายแล้ว”
เมื่อวานทำ
