ระทั่งกันอยู่ตลอด แต่ความจริงแล้วรอบกายมีแต่กลิ่นอายความหวานขจรขจาย ส่วนเขานั้นหัวเดียวกระเทียมลีบ…
“ข้าไปทำงานก่อนล่ะ พวกเจ้าค่อยๆ กินก็ได้” อาอู่ผุดลุกขึ้น พร้อมทั้งหยิบจอบบนพื้นขึ้นมาด้วย แล้วเดินลงจากคันนาไป
พวกเขาทั้งสองคนต่างก็ไม่มีใครยอมพูดจา เพียงกินข้าวเช้าจนเสร็จอย่างเงียบๆ หูเฟิงวางช้อนลง แล้วพูดกับไป๋จื่อว่า “ตรงนั้นมีต้นไม้อยู่ต้นหนึ่ง เจ้าไปพักอยู่ใต้ต้นไม้ก็ได้ ไม่ต้องนั่งอยู่ในรถม้าหรอก ข้างในนั้นร้อนนัก”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ข้าจะไปเก็บผลซานจาให้หรูเอ๋อร์ นางอยากกินถังหูลู่ พวกเจ้าไม่ต้องเป็นห่วงข้า ข้ารู้จักทาง”
[1] หึง หรือ 吃醋 ในภาษาจีน หากแปลตรงตัวจะหมายถึงกินน้ำส้มสายชู
