ไป๋จื่อรีบมัดเรือนผมที่ปล่อยสยายจนเรียบร้อย แล้วบอกกล่าวจ้าวหลานในเรือนเสียงหนึ่ง จึงจะไปที่ลานบ้านด้านหน้า
เถ้าแก่เฉินยืนอยู่ในลานบ้าน กำลังมองบ้านใหม่ที่ก่อโครงไปแล้วมากกว่าครึ่ง มีสีหน้าประหลาดใจนัก
“นั่นเป็นบ้านของใครหรือ” เถ้าแก่เฉินถาม พลางชี้ไปยังบ้านใหม่ที่อยู่ไกลออกไป
หูจ่างหลินนั่งสานรองเท้าอยู่ในลานบ้าน เมื่อได้ยินคำถามของเถ้าแก่เฉิน เขาก็ช้อนสายตามองไปยังบ้านใหม่ที่อยู่ไม่ไกล ยิ้มกล่าวว่า “นั่นคือบ้านของไป๋จื่อ ทำจากอิฐและกระเบื้องทั้งหลัง ใช้เวลาสร้างยาวนาน ใช้เงินสร้างเยอะทีเดียว ต่อไปเมื่อสร้างเสร็จแล้ว จะต้องไม่ด้อยไปกว่าบ้านในเมืองอย่างแน่นอน”
“ไม่ต้องพูดถึงในอนาคต แค่รูปร่างในตอนนี้ อย่างน้อยก็เป็นหนึ่งเดียวในเมืองชิงหยวนแล้ว ไม่มีบ้านหลังไหนดีกว่า รูปแบบบ้านแปลกพิสดารเช่นนี้ ข้าเพิ่งเคยเห็นเป็นครั้งแรกเชียว” เถ้าแก่เฉินกล่าว
“เถ้าแก่เฉิน เหตุใดท่านถึงมาแต่เช้าเลยเล่าเจ้าคะ” ไป๋จื่อเปิดประตูรั้วเข้ามา ก่อนจะพูดกับเถ้าแก่เฉินที่ยืนอยู่ในลานบ้าน
เถ้าแก่เฉินหันหน้าไป เห็นนางยืนอยู่ตรงหน้าเขาพร้อมใบหน้าสดใส จึงยิ้มถาม “บาดแผลของเจ้าเป็นอย่างไรบ้าง”
ไป๋จื่อพยักหน้า “หายดีแล้วเจ้าค่ะ หายดีมานานแล้ว วันนั้นรบกวนเถ้าแก่เฉินนัก หากไม่มีท่าน เกรงว่าข้าคงจะออกจากศาลไม่ได้”
เถ้าแก่เฉินโบกมือ “เอาล่ะๆ เรื่องเล็กน้อยแค่นั้น ขอบคุณกันไปมาเห็นจะมากเกินไป” ขณะพูด เขาก็หยิบจดหมายฉบ
