ับหนึ่งออกมาจากในอกเสื้อ ส่งให้ไป๋จื่อ “นี่คือจดหมายที่คุณชายเมิ่งส่งมาจากเมืองหลวง มาถึงเมื่อคืนนี้”
ที่แท้ก็ได้รับจดหมายจากเมิ่งหนาน มิน่าเล่าเขาถึงมาแต่เช้าเช่นนี้
นางรับจดหมายมา มองตัวอักษรงดงามบนจดหมาย ก่อนจะยิ้มกล่าวว่า “ดูท่าทางจะถึงเมืองหลวงแล้ว ถึงได้ส่งจดหมายมาบอกพวกเราว่าปลอดภัย”
เถ้าแก่เฉินเงยหน้ามองไปในเรือน เห็นไม่มีใครอื่นจึงถาม “หูเฟิงผู้นั้นล่ะ”
หูจ่างหลินที่อยู่ข้างๆ รีบตอบ “อ้อ อาเฟิงออกไปเกี่ยวข้าวสาลีตั้งแต่เช้าตรู่แล้ว จึงถือโอกาสขณะที่อากาศยังเย็นในยามเช้า จะได้ทำงานได้มากหน่อย อีกเดี๋ยวพระอาทิตย์ขึ้นแล้ว อากาศก็จะร้อนขึ้น ถึงเวลานั้นเขาจะกลับมา”
เถ้าแก่เฉินรู้สึกประหลาดใจอยู่บ้าน ในสายตาของเขานั้น หูเฟิงพิเศษเช่นเดียวกับไป๋จื่อ พิเศษอย่างยิ่ง มองอย่างไรก็ไม่เหมือนชายฉกรรจ์ตามป่าเขาทั่วไป แต่เขาทำไร่ทำนา ตื่นเช้าหน้าดำเหมือนชาวบ้านธรรมดาหรือนี่
เขาถามหูจ่างหลิน “หูเฟิงเป็นลูกแท้ๆ ของท่านหรือ” รูปร่างของหูเฟิงสูงใหญ่องอาจ มีกลิ่นอายไม่ธรรมดา แตกต่างกับหูจ่างหลินที่อยู่เบื้องหน้าราวฟ้ากับเหว
……….
ตอนที่ 344 เมิ่งหนานส่งจดหมายมา
มองอย่างไรสองคนนี้ก็ไม่เหมือนพ่อลูกกัน
หูจ่างหลินกำลังจะตอบ ไป๋จื่อก็พูดขึ้นมาว่า “เถ้าแก่เฉินกินข้าวเช้าแล้วหรือยังเจ้าคะ หากยังไม่ได้กิน อยู่กินข้าวด้วยกันก่อนดีกว่าเจ้าค่ะ”
เถ้าแก่เฉินเป็นคนฉลาด ไป๋จื่อพูดเช่นนี้ขึ้นมา ก็แน่ชัดว่าไม่อ
