ตอนที่ 335 เจ้าของร้านอู๋
สายตาของเจ้าของร้านอู๋จับจ้องอยู่บนหนังเสือตลอดเวลา ตอนนี้ได้ยินคำถามถึงจะหันกลับไปมองหนังหมาป่า มันเป็นสินค้าชั้นดีเช่นเดียวกัน เขาลองสัมผัสและมองดูแล้ว ก็ยิ้มกล่าวว่า “ผืนละยี่สิบตำลึง”
บุรุษผู้นั้นถอนใจยาวๆ เสียงหนึ่ง เขามองผู้อื่น แล้วก็มองตนเอง สินค้าของตนเทียบกับอีกฝ่ายไม่ได้จริงๆ
เจ้าของร้านอู๋พูดกับพ่อค้าว่า “พาเขาไปรับเงิน สองตำลึงเงินนะ ส่วนเจ้าก็ทิ้งหนังสัตว์ไว้ที่นี่”
ชายผู้นั้นกล่าวขอบคุณ ความจริงก่อนที่จะมายังสกุลโม่ เขาไปตกลงราคากับร้านผ้าและร้านรับซื้อหนังสัตว์โดยเฉพาะมาแล้ว และเป็นอย่างที่เจ้าของร้านโม่ว่าไว้ ไม่มีใครต้องการหนังสัตว์ที่รอยขาดถึงหกจุดเช่นนี้ ขายได้สองตำลึงเงินก็นับว่าไม่แล้ว
หลังจากบุรุษผู้นั้นจากไป ไป๋จื่อก็ชี้หนังเสือถามว่า “แล้วหนังเสือเป็นเงินเท่าไรเจ้าคะ”
เจ้าของร้านลูบหนังเสือทั้งผืนเสียรอบหนึ่ง ยิ่งลูบก็ยิ่งรู้สึกชอบใจ หนังผืนนี้ไม่เพียงมีสันสวยงาม ยิ่งไม่มีรอยขาดแม้สักจุด เป็นสินค้าชั้นเลิศโดยแท้!
“พวกเจ้าได้มาอย่างไร แม้แต่รอดขาดสักรอยก็ไม่มี เสือขาวตาลอยเช่นนี้ดุร้ายนัก!” เจ้าของร้านถาม
ไป๋จื่อยิ้มจาง “พวกข้าฆ่ามันได้บนภูเขาลั่วอิง โชคดีนักที่มันล้มลงตรงหน้าพวกข้าเอง พวกข้าจึงได้สินค้าพร้อมขายมาเช่นนี้”
เจ้าของร้านอู๋รู้ว่านี่เป็นคำพูดแสดงความถ่อมตัว ในเมื่อนางไม่อยากพูดมาก เช่นนั้นเขาก็จะไม่ถาม เพราะอย่างไรมันก็เ
