ื่อก็คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกายเขาตลอด ไม่ได้ห่างออกไปแม้แต่ครึ่งก้าว
กู้ผิงฮุ่ยชี้หน้าต่อว่าสวี่ซื่อ “เจ้าอย่าได้เสแสร้งหน่อยเลย รู้ดีอยู่แล้วว่านางเด็กน่าตายไป๋จื่อถูกเฟิงคังโบยเมื่อวาน ทั้งยังผูกพยาบาทกับจงหยวน แล้วเหตุใดเจ้าไม่บอกข้า ยังให้ข้าไปขอให้นางรักษาที่หมู่บ้านหวงถัว เจ้ามีเจตนาอะไร ถึงได้ทำให้ข้าอับอายถึงเพียงนั้น”
“ท่านว่าอะไรนะ ไปหาไป๋จื่อที่หมู่บ้านหวงถัวหรือ” กู้เฟิงคังร้อนใจ
ผู้เป็นพี่สาวเช็ดน้ำตา “ใช่ สวี่ซีจู๋บอกข้าว่าไป๋จื่อเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ และนางอาศัยอยู่ที่หมู่บ้านหวงถัว หากไม่เห็นแก่จินเอ๋อร์ ข้าคงไม่ไปสถานที่เช่นนั้นหรอก”
สวี่ซื่อปั้นหน้าใสซื่อ ขอบตาแดงก่ำ “ท่านใส่ร้ายข้าแล้ว ไป๋จื่อเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ เรื่องนี้ข้าไม่ได้หลอกท่าน แต่ข้าไม่รู้เรื่องที่เมื่อวานนางถูกนายท่านโบย แล้วนางไปผูกพยาบาทกับจงหยวนของท่านได้อย่างไรกัน ข้าไม่รู้เรื่องเหล่านี้เลยจริงๆ”
กู้ผิงฮุ่ยเชื่อนางก็ถือว่าโง่นัก สตรีนางนี้แต่ไหนแต่ไรมาชอบหน้าไหว้หลังหลอก ครานี้นางจงใจหาเรื่องให้ตนอย่างแน่นอน
กู้เฟิงคังไม่มีกะใจจะสนใจเรื่องความแค้นระหว่างพวกนาง และไม่อยากรู้ว่ากู้ผิงฮุ่ยได้รับความอับอายมามากเพียงใด เขาเพียงอยากรู้ว่าสถานการณ์ปัจจุบันของไป๋จื่อ
“ท่านพบไป๋จื่อหรือไม่” เขาถาม
กู้ผิงฮุ่ยพยักหน้า “พบสิ หากไม่พบ ข้าจะมีสภาพเช่นตอนนี้รึ”
“ตอนนี้นางเป็นอย่างไรบ้าง หลังจากนางรู้ว่าท่านเป็นพี่สาว
