ขากล่าวเสียงเรียบ “เขาสมควรโดนแล้ว!”
เด็กสาวยักไหล่ “เขาสวมควรโดนจริงๆ นั่นแหละ” นางหันหน้าไปมองหูเฟิงที่อยู่ข้างกาย เขานั่งตัวตรงราวกับพู่กัน สีหน้าราบเรียบเหมือนกับก่อนหน้านี้ ทว่านางรู้สึกว่าเขาต่างไปจากเดิม เขาเหมือนไม่ใช่หูเฟิงคนเดิมอีกแล้ว
“เจ้าจำได้แล้วใช่หรือไม่” นางถาม
“ไม่ใช่” หูเฟิงปฏิเสธ
“ข้าไม่เชื่อ!” ไป๋จื่อส่ายหน้า!
หูเฟิงผินหน้า สายตาของเขาที่เดิมทีเรียบเฉยค่อยๆ อบอุ่นขึ้น เมื่อสบเข้ากับดวงตาของนาง “เจ้าคิดจะผิดคำพูด?”
ไป๋จื่อคิดไม่ทัน นางถามด้วยความสงสัย “ผิดคำพูดอะไร”
มุมปากของเขายกโค้งขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มจางๆ ยืดขยายจากพวงแก้มไปสู่ดวงตา ราวกับเส้นโค้งของเปลวเพลิง ที่จุดไฟในดวงตาของเขาขึ้นมา “หากความทรงจำของข้าไม่กลับคืนมา เจ้าจะใช้ร่างกายชดใช้ เจ้าลืมไปแล้วจริงๆ หรือ”
แย่แล้ว นางลืมไปจริงๆ นั่นแหละ…
“นั่นไม่นับ เจ้าจงใจหลอกข้าชัดๆ ที่ข้ารับปากเจ้าในตอนนั้น ก็เพราะอยากให้เจ้ารีบกินยา ไม่ได้คิดจะ…” จู่ๆ นางก็หยุดพูด ใบหน้าเจือสีแดงระเรื่อ
……….
ตอนที่ 330 เจ้าไม่ใช่คนหุนหันพลันแล่น
หูเฟิงเลิกคิ้ว ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้ายังไม่จางไป เปลวไฟในดวงตาเจิดจ้ามากยิ่งขึ้นด้วยซ้ำ “ไม่คิดจะอะไร”
สีแดงบนใบหน้าของไป๋จื่อแผ่ขยายเหมือนกับไฟล่ามทุ่ง แผดเผาใบหูจนไปถึงลำคอของนาง แม้กระทั่งนางเองก็สงสัยว่าไข้ขึ้นอีกหรือ เหตุใดถึงร้อนไปทั้งตัวเช่นนี้
ไป๋จื่อที่ปกติแล้วแข็งแกร่งและใจกล้า ไหน
