ตอนที่ 327 ไม่อยากไปก็ต้องไป
สาวใช้ผู้นั้นกล่าวเสียงแข็ง “พวกเจ้าอย่าได้เมินเฉยเช่นนี้ ฮูหยินของข้าลดตัวมาขอรับการรักษาที่นี่ ก็นับว่าให้เกียรติพวกเจ้ามากพอแล้ว อย่าได้ทำตัวหน้าไม่อายนัก คิดว่าตัวเองเป็นใครกัน”
ไป๋จื่อแสร้งว่านอนหลับต่อไปไม่ไหวแล้ว นางลืมตามองสาวใช้ผู้นั้น ถอนใจกล่าวว่า “สาวใช้จากสกุลร่ำรวยผู้นี้ช่างไม่เหมือนใครยิ่งนัก!”
กู้ผิงฮุ่ยเห็นแม่นางบนเตียงตื่นแล้ว จึงมองตาขวางใส่สาวใช้ “พูดมาก ถอยไปเสีย!”
สาวใช้ย่อมรู้จักท่าทางเช่นนี้ของฮูหยินดี ทว่าขณะถอยไปก็ยังคงอดไม่ได้ที่จะมองเด็กสาวบนเตียงครั้งหนึ่ง
กู้ผิงฮุ่ยก้าวไปข้างหน้าสองก้าว กล่าวกับไป๋จื่อที่นอนอยู่บนเตียงว่า “แม่นางไป๋ ได้ยินว่าเจ้าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์ พวกข้ามาขอรับการรักษาด้วยความบริสุทธิ์ใจ”
ไป๋จื่อประคองร่างลุกขึ้นนัก ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ ริมฝีปากแห้งแตกมีเลือดซิบ
นางจับจ้องไปที่ฮูหยินผู้ร่ำรวยน่าเกรงขาม “ใครบอกท่านว่าข้าเชี่ยวชาญวิชาแพทย์”
“ใต้เท้านายอำเภอของเมืองชิงหยวนเป็นน้องชายของข้า วันนี้ข้าไปหาเขาที่ที่ว่าการอำเภอ เป็นน้องสะใภ้ที่บอกข้า นางไม่เพียงบอกว่าเจ้ารักษาใบหน้ากับมือของคุณชายเมิ่งจนหายดี ยังเคยช่วยชีวิตของเยี่ยเอ๋อร์ด้วย”
เมื่อหญิงชราและหลิวซื่อได้ยินดังนั้น พวกนางยิ่งยิ้มเจ้าเล่ห์ ที่แท้ฮูหยินผู้นี้ไม่เพียงแค่ร่ำรวย ยังมีฐานะสูงส่ง เป็นถึงพี่สาวของใต้เท้านายอำเภอ ถ้าหากรักษาความสัมพันธ์กั
