งโมโห โกรธจนตัวสั่นไปหมด
สาวใช้ทั้งสองคนรีบเข้ามาประคองฮูหยินลุกขึ้น หนึ่งคนในนั้นชี้หูเฟิงที่ยืนอยู่หน้าประตูบ้าน “เจ้า เจ้ากล้าไร้มารยาทกับฮูหยินของข้า เจ้าคอยดูนะ นายท่านของข้าและใต้เท้ากู้ไม่มีทางปล่อยเจ้าไปแน่”
หูเฟิงแค่นหัวเราะ “จริงหรือ เจ้ากลับไปบอกนายท่านของเจ้ากับใต้เท้ากู้ บอกว่าข้าหูเฟิงจะรออยู่ที่นี่ ดูสิว่าพวกเขาจะทำอย่างไรกับข้า”
กู้ผิงฮุ่ยรู้สึกกลัว สายตาที่ชายหนุ่มเบื้องหน้านางจ้องมอง แหลมคมไม่ต่างอะไรกับมีด นางแม้กระทั่งไม่กล้าสบตากับเขาสักครั้ง
“เจ้า เจ้าคอยดูเถอะ ความอับอายในวันนี้ ข้ากู้ผิงฮุ่ยไม่มีทางลืม!” นางรีบร้อนหมุนกาย ขณะเดียวกันนั้นก็มองหญิงชราและหลิวซื่อที่กำลังมีสีหน้าตกใจกลัว ก่อนจะชี้หน้าพูดเสียงแหลมกับพวกนางว่า “พวกเจ้าก็ด้วย ข้าไม่มีทางปล่อยพวกเจ้าไว้เป็นอันขาด”
หญิงชราและหลิวซื่อกลัวจนเข่าอ่อน โดยเฉพาะหญิงชรา นางจะไปคิดได้อย่างไรว่าเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้จะกลายเป็นเรื่องใหญ่ขึ้นมา ไป๋จื่อนางเด็กหน้าตายผู้นี้ผิดใจกับใต้เท้ากู้และเถ้าแก่เฉียนก็ช่างเถอะ แต่ยังดึงพวกนางไปผิดใจกับพวกเขาอีกด้วย หากพวกเขาอยากจะแก้แค้นจริงๆ…นางไม่กล้าคิดต่อไปแล้ว
นางรีบหยิบถุงเงินออกมา สองมือกระคองมันส่งไปให้กู้ผิงฮุ่ย “ฮูหยินอย่าโกรธไปเลยนะ เรื่องนี้ไม่เกี่ยวอะไรกับข้า ข้าอยากช่วยท่านจากใจจริง ต้องโทษนางเด็กไป๋จื่อหน้าตายนั้น ไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง หากท่านอยากแก้แค้นนาง ข้
