อคิดถึงเรื่องในวันนั้น ตอนนี้สวี่ซื่อถึงได้รู้สึกกลัวขึ้นมา
กู้ผิงฮุ่ยรีบถาม “แม่นางไป๋อยู่ที่ใดหรือ อาการป่วยของจินเอ๋อร์แปลกมาก กินยาตั้งหลายขนานแล้วก็ยังไม่หาย ผ่ายผอมลงทุกวัน หมอในเมืองของพวกเราเหล่านั้นต่างก็มาตรวจเขาแล้วคนละหนึ่งรอบ แต่ดูท่าพวกเขาไม่มีปัญญารักษาได้เลย”
สวี่ซื่อคิดดู ก่อนจะกล่าวว่า “ดูเหมือนจะเป็นหมู่บ้านหวงถัวอะไรสักอย่าง ข้าเองก็ไม่แน่ใจเช่นกัน นางบอกว่านางไม่ใช่หมอ เพียงรู้วิชาแพทย์เล็กน้อยเท่านั้น ก่อนหน้านี้ข้าก็คิดว่านางพูดความจริง ไม่ได้เห็นเป็นเรื่องใหญ่อะไร หลังจากตบรางวัลให้แล้วก็ส่งนางไป แต่เมื่อข้าได้ยินว่านางเป็นคนรักษาใบหน้าและข้อมือของใต้เท้าเมิ่ง ถึงได้รู้ว่าคำพูดของนางไม่เป็นความจริง นางเป็นอัจฉริยะที่แท้จริงไม่เผยโฉมหน้า!”
“หมู่บ้านหวงถัว หมู่บ้านหวงถัว ข้าจะจำไว้ๆ และข้าจะไปหานางด้วย” กู้ผิงฮุ่ยดีใจยิ่งนัก
สวี่ซื่อมองเงาหลังอันรีบร้อนของกู้ผิงฮุ่ยจากไป มุมปากกระตุกยิ้มเยือกเย็นจางๆ
กู้ผิงฮุ่ยไม่ได้กลับบ้าน นางพาสาวใช้สองคนกับข้ารับใช้อีกสองคนออกจากเมืองไป บังคับรถม้าคันหรูในสกุลเฉียนของพวกเขาไปยังหมู่บ้านหวงถัวโดยตรง
วันนี้หมู่บ้านหวงถัวคึกคักขึ้นมาทีเดียว รถม้าโอ่อ่าเช่นนี้มาที่หมู่บ้าน อีกทั้งคนที่ลงมาจากรถม้ายังร่ำรวยกดข่มผู้คน แต่งองค์ทรงเครื่องอย่างประณีต ประดับทองเต็มศีรษะ สวมผ้าแพรทั้งตัว ข้างกายยังมีคนรับใช้อีกสี่คน ความหรูหราฟุ่มเฟื
