อยนี้…
รั้วบ้านสกุลไป๋อยู่ใกล้กับทางเข้าหมู่บ้าน หญิงชราและหลิวซื่อกำลังพูดคุยกับผู้อื่นอยู่ที่หน้าประตูลานบ้านพอดี ครั้นเห็นขบวนรถนี้เข้า ย่อมเข้าไปดูความคึกคักด้วยเป็นธรรมดา
เมื่อกู้ผิงฮุ่ยลงจากรถ นางก็ขยิบตาให้สาวใช้ข้างกายครั้งหนึ่ง
สาวใช้กวาดสายตามองฝูงชน ก่อนจะมองไปยังหญิงชราผู้อยู่ใกล้กับนางที่สุด “ท่านยาย ที่หมู่บ้านนี้มีคนสกุลไป๋หรือไม่”
หญิงชราชะงัก “คนสกุลไป๋? มีสิ พวกข้านี่แหละคนสกุลไป๋”
สาวใช้พิจารณานางอย่างรอบคอบ ความเหยียดหยามและดูถูกในแววตาฉายชัด ฮูหยินบอกว่าอยากตามหาหมอหญิงสกุลไป๋ สารรูปของหญิงชราผู้นี้ มองอย่างไรก็ไม่เหมือนเป็นครอบครัวที่เลี้ยงหมอหญิงคนหนึ่งได้
“ยังมีคนสกุลไป๋คนอื่นอีกหรือไม่” สาวใช้ถาม
หญิงชราขมวดคิ้วเมื่อเห็นแววตาที่สาวใช้ผู้นี้มองตน ในใจรู้สึกไม่พอใจเท่าไรนัก ทว่าฮูหยินตรงหน้านี้ท่าทางมาจากครอบครัวใหญ่โต นางไม่กล้าหาเรื่องด้วย จึงปั้นยิ้มบนใบหน้าพลางกล่าวว่า “ครอบครัวของข้านี่แหละสกุลไป๋ พวกเจ้ามาหาใครหรือ”
กู้ผิงฮุ่ยที่อยู่ด้านหลังสาวใช้รีบก้าวเข้ามา นางถามหญิงชราว่า “พวกข้ามาหาแม่นางไป๋ ตอนนี้นางอยู่หรือไม่”
หญิงชราชะงักไปอีกครั้ง “แม่นางไป๋? แม่นางไป๋คนใดกัน”
ชาวบ้านที่ดูความคึกคักอยู่ข้างๆ ตอบโดยพลัน “ย่อมเป็นไป๋จื่อแล้ว ไม่มีทางเป็นไป๋เจินจูไปได้กระมัง”
กู้ผิงฮุ่ยรีบพยักหน้า “ใช่ๆๆ เป็นแม่นางไป๋จื่อ ตอนนี้นางอยู่บ้านหรือไม่”
สีหน้าของหญิงช
