็อ่อนโยน นางลืมตาขึ้นมองเขา บุรุษตรงหน้ายังหล่อเหลาเช่นเคย แม้กระทั่งดูหล่อเหลากว่าแต่ก่อนเสียอีก คล้ายกับว่าเปลี่ยนแปลงไปเล็กน้อย แต่ก็มองไม่ออกว่ามีตรงไหนที่เปลี่ยนไป
“เจ้ามาได้อย่างไร อาการปวดหัวดีขึ้นบ้างหรือไม่” นางถาม
เขาส่ายหน้า “ไม่ดีขึ้น ไม่ดีขึ้นเลยสักนิด”
ไป๋จื่อหลับตาพลางยิ้มพริ้ม “ข้าว่าเจ้าดีขึ้นมากแล้ว จำอะไรได้บ้างหรือไม่”
ชายหนุ่มส่ายหน้าอีกครั้ง “ไม่เลย จำอะไรไม่ได้ทั้งนั้น ข้าว่ายาของเจ้าคงไม่ได้ผล”
“จริงหรือ” นางพยายามลืมตา เพื่อมองใบหน้าสงบและเฉยชาของเขา “ยาของข้ารักษาได้เพียงอาการป่วย รักษาจิตใจไม่ได้ ยิ่งไม่มีทางปลุกคนที่แกล้งหลับคนหนึ่งได้”
หูเฟิงทำเป็นฟังไม่เข้าใจ เขาจดจ้องใบหน้าเล็กของนาง “เจ้าเป็นหมอ ปล่อยให้ตนเองป่วยเช่นนี้ได้อย่างไร กินยาแล้วหรือยัง”
ไป๋จื่อส่ายหน้า “ยังไม่ได้กิน ข้าก็คิดไม่ถึงเช่นกันว่าจะมีสภาพเช่นนี้” นางชี้ไปที่ใต้เตียง “ในกล่องข้างใต้นี้มียาอยู่ เจ้าช่วยนำมาให้ข้าหน่อย”
เขาหยิบกล่องที่นางพูดถึงออกจากใต้เตียง เป็นกล่องสีเงินที่ประณีตงดงาม ทว่าแปลกตาใบหนึ่ง
นางได้กล่องพรรค์นี้มาจากที่ใด แม้แต่เขาเองยังไม่เคยเห็นกล่องเช่นนี้มาก่อนเลย
“เปิดออก” ไป๋จื่อบอกหูเฟิง
ชายหนุ่มเปิดกล่องตามที่นางบอก ด้านในมีข้าวของใส่ไว้จนเต็ม ในนั้นมีอุปกรณ์หลายชิ้นที่เขาเคยเห็นเมื่อครั้งก่อน ขณะที่รักษาข้อมือให้กับเมิ่งหนาน
“ชั้นที่สอง” นางกล่าว
ชั้นที่สอง? หู
